Βλέπω ειδήσεις. Άντε πάλι συζήτηση για τις Ευρωεκλογές. Ποιος νοιάζεται;
Νομίζει κανείς ότι ο πολίτης ασχολείται με το τί θα γίνει στις Ευρωεκλογές μετά από ένα χρόνο;
Στην καλύτερη, προσπαθεί να οργανώσει και να πάει τις διακοπές του. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ακρίβεια στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Τον απασχολούν οι πυρκαγιές, είτε γιατί βλέπει να καίγονται αγαπημένα μέρη ή η περιουσία του, είτε γιατί συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο την αξία και την σημασία του φυσικού περιβάλλοντος. Κάποιοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις ανεπάρκειες των νοσοκομείων. Κάποιοι περιμένουν την επιστροφή χρημάτων από την εφορεία, που συχνά το κράτος μεταχειρίζεται όποια απίθανη δικαιολογία μπορεί για να την καθυστερήσει. Σε αυτά θα προστεθούν τα προβλήματα των βρεφονηπιακών σταθμών, από Σεπτέμβριο. Η επιστροφή στις πόλεις θα μας θυμίσει σε πόσο άσχημο και αφιλόξενο περιβάλλον ζούμε, η κίνηση θα μας ταλαιπωρεί και πάλι, η ζέστη θα είναι ανυπόφορη και οι δημόσιες υπηρεσίες θα αρνούνται να μας εξυπηρετήσουν. Οι εποχιακές δουλειές του καλοκαιριού θα τελειώσουν και κάποιοι θα αντιμετωπίσουν την ανεργία. Και πιστωτικές θα έχουν κάνει limit up. Και τα Πανεπιστήμια θα ξεκινήσουν να λειτουργούν με τα γνωστά προβλήματα συν μερικά ακόμη, όπως την διακοπή χρηματοδότησης των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών. Και τόσα άλλα...
Νομίζετε ότι μέσα σε όλα αυτά, απασχολεί κανέναν ποια θα είναι τα ποσοστά των κομμάτων στις Ευρωεκλογές σε ένα χρόνο; Να μιλούσαμε για τις Ευρωεκλογές υπό το πρίσμα των θέσεων τον κομμάτων, θα μπορούσα να το καταλάβω -αν και δυστυχώς ακόμη και αυτό μοιάζει πολυτέλεια στην συγκεκριμένη περίοδο.
Άρα; Πολύ απλά, με τις Ευρωεκλογές ασχολούνται σήμερα όλοι αυτοί που "παίζουν" στο παιχνίδι την εξουσίας. Όλοι αυτοί που το μόνο που τους απασχολεί είναι αν θα κερδίσουν ή θα χάσουν κάτι από αυτές και το πώς θα τις χρησιμοποιήσουν ως τότε για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Ανάμεσά τους, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καναλάρχες και εκδότες.
Αφού αυτό σας απασχολεί, κάντε το πιο διακριτικά. Αυτή την στιγμή, "καρφώνεστε" πολύ άσχημα.
Τουλάχιστον, έτσι νομίζω. Κάνω λάθος;
2008-07-25
μία φωτογραφία τα λέει όλα. (ποιά;)
Το διάβασα στο Νίκο που το διάβασε στον Dave Winer. Δείτε την παρακάτω φωτογραφία, είναι από την ομιλία του Obama στο Βερολίνο.
πηγή Associated Press
Τί το ξεχωριστό έχει; Θα το δείτε αν πατήσετε εδώ: τα περισσότερα σηκωμένα χέρια δεν ζητωκραυγάζουν. Κρατούν κάμερες και φωτογραφικές μηχανές. Η διαπίστωση είναι συγκλονιστική, αλλά η ερμηνεία δεν νομίζω ότι είναι τόσο μονοσήμαντη.
Σίγουρα μία ανάγνωση είναι ότι το υποκείμενο και το αντικείμενο έχουν αλλάξει. Παραδοσιακά, ένας πολιτικός θα απεύθυνε από το "μπαλκόνι" ένα λόγο προς το κοινό. Οι πολίτες θα ήταν το αντικείμενο της ενέργειας. Στην περίπτωση αυτή βλέπουμε το υποκείμενο να είναι το πλήθος και το αντικείμενο ο πολιτικός. Μία εντυπωσιακή αλλαγή.
Μάλλον είναι λίγο υπερβολικό το να θεωρούμε ότι όλοι αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες έχουν blogs και θα ανεβάσουν τις φωτογραφίες τους στο Flick και κάνουν δημοσιογραφία των πολιτών. Σίγουρα όμως αρκετοί από αυτούς έχουν. Και αν το ίδιο συμβεί σε ένα χρόνο, θα έχουν πολλοί περισσότεροι. Οι σχέση των πολιτών με τα μέσα έχει αλλάξει δραματικά.
Ως προς την πολιτική διάσταση του θέματος, εμένα όμως με προβληματίζει ακριβώς αυτό που είναι ίσως το μεγαλύτερο προσόν του Obama: έχει star quality, την στόφα του σταρ. Με προβληματίζει και μου αρέσει μαζί.
Είναι εντυπωσιακό και θετικό να υπάρχουν πολιτικοί που να μπορούν να κινητοποιούν μάζες, να συνεπαίρνουν τα πλήθη, να γεμίζουν πλατείες. Έχουμε ανάγκη από τους ανθρώπους αυτούς που μπορούν να βάλουν πάλι την πολιτική στα ενδιαφέροντα των πολιτών, να τους δώσουν ελπίδα, να τους κινητοποιήσουν. Και ο Obama το καταφέρνει αυτό σήμερα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό.
Αλλά ταυτόχρονα προβληματίζομαι. Μήπως τελικά ο Obama έχει μετατραπεί σε rock star; Αν στην σκηνή ήταν ένα δημοφιλές συγκρότημα, ποια θα ήταν η διαφορά;
Βλέπω σε περισσότερα blogs να γίνεται αναφορά στο ότι ο Obama μίλησε στο Βερολίνο και ότι το πλήθος ήταν εντυπωσιακό, παρά αναφορές στο τί είπε -αυτό με προβληματίζει. Δεν με προβληματίζει ο Obama, με προβληματίζει ο τρόπος που τον αντιμετωπίζουμε και ότι δημιουργούμε υπέρμετρες προσδοκίες. Με προβληματίζει και ότι δεν έχουμε ξεφύγει από την αναζήτηση του "σωτήρα" -βέβαια, στην περίπτωση του Obama, αυτό δικαιολογείται εν μέρη, από το προεδρικό σύστημα των ΗΠΑ.
Μπορεί να κάνω λάθος. Συγχωρήστε μου τον ρόλο του γκρινιάρη για το θέμα :-)
πηγή Associated Press
Τί το ξεχωριστό έχει; Θα το δείτε αν πατήσετε εδώ: τα περισσότερα σηκωμένα χέρια δεν ζητωκραυγάζουν. Κρατούν κάμερες και φωτογραφικές μηχανές. Η διαπίστωση είναι συγκλονιστική, αλλά η ερμηνεία δεν νομίζω ότι είναι τόσο μονοσήμαντη.
Σίγουρα μία ανάγνωση είναι ότι το υποκείμενο και το αντικείμενο έχουν αλλάξει. Παραδοσιακά, ένας πολιτικός θα απεύθυνε από το "μπαλκόνι" ένα λόγο προς το κοινό. Οι πολίτες θα ήταν το αντικείμενο της ενέργειας. Στην περίπτωση αυτή βλέπουμε το υποκείμενο να είναι το πλήθος και το αντικείμενο ο πολιτικός. Μία εντυπωσιακή αλλαγή.
Μάλλον είναι λίγο υπερβολικό το να θεωρούμε ότι όλοι αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες έχουν blogs και θα ανεβάσουν τις φωτογραφίες τους στο Flick και κάνουν δημοσιογραφία των πολιτών. Σίγουρα όμως αρκετοί από αυτούς έχουν. Και αν το ίδιο συμβεί σε ένα χρόνο, θα έχουν πολλοί περισσότεροι. Οι σχέση των πολιτών με τα μέσα έχει αλλάξει δραματικά.
Ως προς την πολιτική διάσταση του θέματος, εμένα όμως με προβληματίζει ακριβώς αυτό που είναι ίσως το μεγαλύτερο προσόν του Obama: έχει star quality, την στόφα του σταρ. Με προβληματίζει και μου αρέσει μαζί.
Είναι εντυπωσιακό και θετικό να υπάρχουν πολιτικοί που να μπορούν να κινητοποιούν μάζες, να συνεπαίρνουν τα πλήθη, να γεμίζουν πλατείες. Έχουμε ανάγκη από τους ανθρώπους αυτούς που μπορούν να βάλουν πάλι την πολιτική στα ενδιαφέροντα των πολιτών, να τους δώσουν ελπίδα, να τους κινητοποιήσουν. Και ο Obama το καταφέρνει αυτό σήμερα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό.
Αλλά ταυτόχρονα προβληματίζομαι. Μήπως τελικά ο Obama έχει μετατραπεί σε rock star; Αν στην σκηνή ήταν ένα δημοφιλές συγκρότημα, ποια θα ήταν η διαφορά;
Βλέπω σε περισσότερα blogs να γίνεται αναφορά στο ότι ο Obama μίλησε στο Βερολίνο και ότι το πλήθος ήταν εντυπωσιακό, παρά αναφορές στο τί είπε -αυτό με προβληματίζει. Δεν με προβληματίζει ο Obama, με προβληματίζει ο τρόπος που τον αντιμετωπίζουμε και ότι δημιουργούμε υπέρμετρες προσδοκίες. Με προβληματίζει και ότι δεν έχουμε ξεφύγει από την αναζήτηση του "σωτήρα" -βέβαια, στην περίπτωση του Obama, αυτό δικαιολογείται εν μέρη, από το προεδρικό σύστημα των ΗΠΑ.
Μπορεί να κάνω λάθος. Συγχωρήστε μου τον ρόλο του γκρινιάρη για το θέμα :-)
2008-07-24
η επιστροφή Κουκοδήμου δεν είναι αιτία για αποχώρηση Τατούλη;
Ο Πέτρος Τατούλης έχει επιδείξει (ειδικά τους τελευταίους μήνες) ένα εξαιρετικό ζήλο και τόλμη καταγγέλλοντας τους πάντες και τα πάντα κάθε φορά που βλέπει ακόμη και την δική του παράταξη να καλύπτει και να συγκαλύπτει. Η τολμηρή αυτή στάση τον κάνει να ξεχωρίζει και τουλάχιστον στην δική μου εκτίμηση έχει κερδίσει αρκετούς πόντους -για να είμαι ειληκρινής, του περισσότερους τους κέρδισε όταν έμαθα ότι είχε αποστείλει επιστολή όταν ακόμη Υπ. Πολιτισμού ήταν ο Καραμανλής και ο ίδιος Υφυπουργός, με την οποία κατάγγειλε την διαφθορά που επικρατούσε στο συγκεκριμένο υπουργείο.
Πολλοί είπαν ότι το θάρρος το πήρε γιατί ήταν ο ένας από τους 151 βουλευτές της Ν.Δ. και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσαν να τον διαγράψουν. Νομίζω ότι η φημολογούμενη επιστροφή Κουκοδήμου στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. αλλάζει σημαντικά το σκηνικό.
Όχι με τον τρόπο που θεωρούν οι περισσότεροι.
Θυμίζω τους λόγους για τους οποίους ο Κουκοδήμος ανεξαρτοποιήθηκε (βγάζοντας από την δύσκολη θέση την Ν.Δ. να τον διαγράψει...)
Η υπόθεση Κουκοδήμου είναι σύμβολο κουκουλώματος της κυβερνητικής διαφθοράς. Το τίμιο και αδιάφθορο προφίλ του έχει δημιουργήσει ο Πέτρος Τατούλης (και σε εμένα), νομίζω ότι επιβάλει την αποχώρησή του από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. σε περίπτωση που επιστρέψει ο Κουκοδήμος. Ειδικά τώρα που δεν θα φοβάται ότι με την αποχώρησή του θα χρεωθεί την πτώση της κυβέρνησης. Στην αντίθετη περίπτωση, τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό, θα επιβεβαιώσει όλους αυτούς που λένε ότι "άλλα λέει και άλλα κάνει".
**UPDATE**: Ο Πέτρος Τατούλης απαντάει σχετικά.
Πολλοί είπαν ότι το θάρρος το πήρε γιατί ήταν ο ένας από τους 151 βουλευτές της Ν.Δ. και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσαν να τον διαγράψουν. Νομίζω ότι η φημολογούμενη επιστροφή Κουκοδήμου στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. αλλάζει σημαντικά το σκηνικό.
Όχι με τον τρόπο που θεωρούν οι περισσότεροι.
Θυμίζω τους λόγους για τους οποίους ο Κουκοδήμος ανεξαρτοποιήθηκε (βγάζοντας από την δύσκολη θέση την Ν.Δ. να τον διαγράψει...)
Το όνομα του ανεξάρτητου πλέον βουλευτή Πιερίας ενεπλάκη στην υπόθεση Ζαχόπουλου, όταν στις 14 Ιανουαρίου ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος κατήγγειλε από την τηλεοπτική του εκπομπή προσπάθεια γαλάζιου βουλευτή να μεσολαβήσει για συνάντηση του δημοσιογράφου με τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων Σπύρο Κλαδά. (Καθημερινή, 1/2/2008)
Η υπόθεση Κουκοδήμου είναι σύμβολο κουκουλώματος της κυβερνητικής διαφθοράς. Το τίμιο και αδιάφθορο προφίλ του έχει δημιουργήσει ο Πέτρος Τατούλης (και σε εμένα), νομίζω ότι επιβάλει την αποχώρησή του από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. σε περίπτωση που επιστρέψει ο Κουκοδήμος. Ειδικά τώρα που δεν θα φοβάται ότι με την αποχώρησή του θα χρεωθεί την πτώση της κυβέρνησης. Στην αντίθετη περίπτωση, τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό, θα επιβεβαιώσει όλους αυτούς που λένε ότι "άλλα λέει και άλλα κάνει".
**UPDATE**: Ο Πέτρος Τατούλης απαντάει σχετικά.
2008-07-23
"Green New Deal"
Ο Νίκος μιλάει για Ένα Πράσινο New Deal,
Ο Νίκος σχολιάζει και το ότι η γκρίζα ελληνική καθημερινότητα με τα σκάνδαλα κ.λ. δεν μας επιτρέπει να δούμε μπροστά, να ασχοληθούμε με το μέλλον, αλλά κοιτάμε διαρκώς πίσω. Συμφωνώ. Όμως, υπάρχουν και φωνές που επιμένουν να μιλάνε για "Πράσινη Ανάπτυξη"[*] και κατηγορούνται, λίγο-πολύ, για ελιτισμό (σας θυμίζει κάτι;)
"Άλλα είναι αυτά που καίνε τον κόσμο". Ναι, άλλα είναι. Ναι, δεν μπορούμε να αγνοούμε την ανεργία, την ακρίβεια, το σύστημα υγείας, το ασφαλιστικό, το εκπαιδευτικό. Πρέπει όμως να κοιτάμε και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε αύριο, γιατί αλλιώς θα γίνουν και αυτά με την σειρά τους "προβλήματα της καθημερινότητας". Και τα προβλήματα της καθημερινότητας, έχουν ταξικές προτιμήσεις.
Για αυτό έχει αξία η πρόταση για "Πράσινη Ανάπτυξη". Γιατί είναι μία πρόταση ώστε να αξιοποιήσουμε τις περιβαλλοντικές προκλήσεις ως μοχλό ανάπτυξης και όχι ως αυριανά προβλήματα της καθημερινότητας.
--
[*] Θα ήθελα να παραθέσω εδώ, το post του Ανδρέα από το Συμπόσιο της Σύμης το 2007. Ο Ανδρέας παραβρέθηκε σε μία συζήτηση στρογγυλής τραπέζης που οργανώθηκε στο περιθώριο του Συμποσίου με εκπρόσωπους από περιβαλλοντικές οργανώσεις και τους συμμετέχοντες του Συμποσίου. Θεωρώ ότι η συζήτηση αυτή είχε, πέρα από ουσία και ένα εξαιρετικό συμβολισμό: πρέπει να κάτσουμε όλοι, με ίσους όρους και να συζητήσουμε τα προβλήματα του περιβάλλοντος αν θέλουμε να βρούμε λύσεις με ευρύτερη συναίνεση, που θα είναι προς όφελος όλων μας.
Το BBC μεταδίδει ότι ένας νέος οργανισμός έχει δημιουργηθεί πάνω στην ιδέα του New Deal, αλλά αυτή τη φορά προτείνει να εφαρμόσουμε ένα επείγον πρόγραμμα 100 μηνών (σε αντιστοιχία με το πρόγραμμα 100 ημερών της πρώτης περιόδου του προγράμματος Ρούζβελτ) για να προλάβουμε να σώσουμε τον πλανήτη από την υπερθέρμανση. Ο οργανισμός ονομάζεται Green New Deal.
Ο Νίκος σχολιάζει και το ότι η γκρίζα ελληνική καθημερινότητα με τα σκάνδαλα κ.λ. δεν μας επιτρέπει να δούμε μπροστά, να ασχοληθούμε με το μέλλον, αλλά κοιτάμε διαρκώς πίσω. Συμφωνώ. Όμως, υπάρχουν και φωνές που επιμένουν να μιλάνε για "Πράσινη Ανάπτυξη"[*] και κατηγορούνται, λίγο-πολύ, για ελιτισμό (σας θυμίζει κάτι;)
"Άλλα είναι αυτά που καίνε τον κόσμο". Ναι, άλλα είναι. Ναι, δεν μπορούμε να αγνοούμε την ανεργία, την ακρίβεια, το σύστημα υγείας, το ασφαλιστικό, το εκπαιδευτικό. Πρέπει όμως να κοιτάμε και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε αύριο, γιατί αλλιώς θα γίνουν και αυτά με την σειρά τους "προβλήματα της καθημερινότητας". Και τα προβλήματα της καθημερινότητας, έχουν ταξικές προτιμήσεις.
Για αυτό έχει αξία η πρόταση για "Πράσινη Ανάπτυξη". Γιατί είναι μία πρόταση ώστε να αξιοποιήσουμε τις περιβαλλοντικές προκλήσεις ως μοχλό ανάπτυξης και όχι ως αυριανά προβλήματα της καθημερινότητας.
--
[*] Θα ήθελα να παραθέσω εδώ, το post του Ανδρέα από το Συμπόσιο της Σύμης το 2007. Ο Ανδρέας παραβρέθηκε σε μία συζήτηση στρογγυλής τραπέζης που οργανώθηκε στο περιθώριο του Συμποσίου με εκπρόσωπους από περιβαλλοντικές οργανώσεις και τους συμμετέχοντες του Συμποσίου. Θεωρώ ότι η συζήτηση αυτή είχε, πέρα από ουσία και ένα εξαιρετικό συμβολισμό: πρέπει να κάτσουμε όλοι, με ίσους όρους και να συζητήσουμε τα προβλήματα του περιβάλλοντος αν θέλουμε να βρούμε λύσεις με ευρύτερη συναίνεση, που θα είναι προς όφελος όλων μας.
2008-07-21
κάθε βουλευτής και blog
Τη δημιουργία blogs σε όλους τους Βουλευτές μελετά ο Πρόεδρος του Σώματος κ. Δημήτρης Σιούφας στα πλαίσια αναμόρφωσης του τρόπου λειτουργίας του δικτυακού τόπου του Κοινοβουλίου: www.parliament.gr
Διαβάστε όλο το άρθρο στο πηγή Βουλής.
2008-07-19
η λήξη του Συμποσίου της Σύμης
Η λήξη του 11ου Συμποσίου της Σύμης που έγινε στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής.
συνάντηση bloggers με Τατούλη
Αναρωτήθηκα σε προηγούμενο post τί έγινε και πώς πήγε η συνάντηση που οργάνωσε ο Τατούλης με bloggers. Ορίστε μερικά σχετικά άρθρα σε άλλα blogs:
- Εύηχα και φάλτσα μιας νύχτας στο μουσείο
- Mια βραδυά με τον Τατούλη
- Εύηχα και φάλτσα μιας νύχτας στο μουσείο
- Mια βραδυά με τον Τατούλη
η διαφθορά μας κοστίζει!
Στο προηγούμενό μου άρθρο, ένας ανώνυμος (αμάν με αυτούς που φοβούνται να βάλουν το όνομά τους δίπλα στην άποψή τους...) σχολιάζει:
Αυτή η λογική είναι γεγονός ότι είναι αρκετά διαδεδομένη -αλλά πέρα ως πέρα λάθος.
Πέρα από την πολιτική διάσταση, ότι (τουλάχιστον εγώ, αλλά φαντάζομαι και άλλοι) δεν θέλω να διοικεί την χώρα μου κάποιος που είναι διεφθαρμένος ή έστω αδύναμος να αντιμετωπίσει όσους διεφθαρμένους βρίσκονται γύρω του, υπάρχει και οικονομική διάσταση που επιβαρύνει κάθε μέρα την τσέπη μας.
Η διαφθορά έχει κόστος για όλους μας. Η διαφθορά είναι συχνά ένας μηχανισμός άνισης και άδικης κατανομής πλούτου.
Η διαφθορά των ελεγκτικών μηχανισμών ευνοεί την δημιουργία καρτέλ, δηλαδή αγορών που δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά.
Η "μικροδιαφθορά", το "γρηγορόσημο" κ.λ. αυξάνουν το κόστος των υπηρεσιών και των προϊόντων. Το λάδωμα του εφοριακού, του υπάλληλου του δήμου κ.λ. είναι ένα κόστος που ο έμπορος ή ο παραγωγός μεταφέρει στην τελική τιμή του προϊόντος του.
Τα παραπάνω δημιουργούν αγορές με κρυφά κόστη στις οποίες υπάρχει ένα μεγάλο κόστος εισόδου. Πόσες φορές έχουμε μιλήσει με κάποιον που θεωρούμε ότι δραστηριοποιείται σε μία εύκολη αγορά με ψηλό περιθώριο κέρδους για να μας εξηγήσει ότι χρειάστηκε να περιμένει μήνες για να πάρει την άδεια για το μαγαζί του (πληρώνοντας ίσως το ενοίκιο παράλληλα), ότι χρειάζεται να δίνει από δω ακι από κει "δωράκια" για να μπορεί να κάνει την δουλειά του; Ότι ένα υπολογίσιμο μέρος από αυτά που εμφανίζονται ως κέρδη του δεν πηγαίνουν στον ίδιο, αλλά στην διαφθορά;
Όσο για τις μίζες, στα μεγάλα έργα του δημοσίου, αποτελούν και αυτές κόστος που πληρώνουμε οι φορολογούμενοι. Όταν ένα έργο το πληρώνει το Δημόσιο 10 αντί για 6, είναι δικά μας τα λεφτά που δίνει. Λεφτά που από την μία δεν πάνε σε άλλα έργα και από την άλλη, θα οδηγήσουν σε αύξηση φόρων. Επίσης οι μίζες δημιουργούν ένα πλαίσιο παρανομίας. Ο αποδέκτης της μίζας, είναι αυτόματα ευάλωτος σε εκβιασμό. Ο αποδέκτης της μίζας δεν θα ελέγξει την παράδοση του έργου, ούτε θα επιβάλει πρόστιμα για καθυστερήσεις αφού φοβάται τις αποκαλύψεις.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι μίζες και γενικά η διαφθορά στο δημόσιο κοστίζει σε όλους μας, είτε αυτό μεταφράζεται σε ακρίβεια, είτε σε φόρους, είτε σε ελλιπείς υπηρεσίες και υποδομές, είτε σε μικρή ανάπτυξη της οικονομίας.
Σιγά τη φθορά. Για κάνα ρουσφετάκι νοιάζεται ο κόσμος και για την ακρίβεια. Οι μίζες ελάχιστη σημασία έχουν.
Αυτή η λογική είναι γεγονός ότι είναι αρκετά διαδεδομένη -αλλά πέρα ως πέρα λάθος.
Πέρα από την πολιτική διάσταση, ότι (τουλάχιστον εγώ, αλλά φαντάζομαι και άλλοι) δεν θέλω να διοικεί την χώρα μου κάποιος που είναι διεφθαρμένος ή έστω αδύναμος να αντιμετωπίσει όσους διεφθαρμένους βρίσκονται γύρω του, υπάρχει και οικονομική διάσταση που επιβαρύνει κάθε μέρα την τσέπη μας.
Η διαφθορά έχει κόστος για όλους μας. Η διαφθορά είναι συχνά ένας μηχανισμός άνισης και άδικης κατανομής πλούτου.
Η διαφθορά των ελεγκτικών μηχανισμών ευνοεί την δημιουργία καρτέλ, δηλαδή αγορών που δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά.
Η "μικροδιαφθορά", το "γρηγορόσημο" κ.λ. αυξάνουν το κόστος των υπηρεσιών και των προϊόντων. Το λάδωμα του εφοριακού, του υπάλληλου του δήμου κ.λ. είναι ένα κόστος που ο έμπορος ή ο παραγωγός μεταφέρει στην τελική τιμή του προϊόντος του.
Τα παραπάνω δημιουργούν αγορές με κρυφά κόστη στις οποίες υπάρχει ένα μεγάλο κόστος εισόδου. Πόσες φορές έχουμε μιλήσει με κάποιον που θεωρούμε ότι δραστηριοποιείται σε μία εύκολη αγορά με ψηλό περιθώριο κέρδους για να μας εξηγήσει ότι χρειάστηκε να περιμένει μήνες για να πάρει την άδεια για το μαγαζί του (πληρώνοντας ίσως το ενοίκιο παράλληλα), ότι χρειάζεται να δίνει από δω ακι από κει "δωράκια" για να μπορεί να κάνει την δουλειά του; Ότι ένα υπολογίσιμο μέρος από αυτά που εμφανίζονται ως κέρδη του δεν πηγαίνουν στον ίδιο, αλλά στην διαφθορά;
Όσο για τις μίζες, στα μεγάλα έργα του δημοσίου, αποτελούν και αυτές κόστος που πληρώνουμε οι φορολογούμενοι. Όταν ένα έργο το πληρώνει το Δημόσιο 10 αντί για 6, είναι δικά μας τα λεφτά που δίνει. Λεφτά που από την μία δεν πάνε σε άλλα έργα και από την άλλη, θα οδηγήσουν σε αύξηση φόρων. Επίσης οι μίζες δημιουργούν ένα πλαίσιο παρανομίας. Ο αποδέκτης της μίζας, είναι αυτόματα ευάλωτος σε εκβιασμό. Ο αποδέκτης της μίζας δεν θα ελέγξει την παράδοση του έργου, ούτε θα επιβάλει πρόστιμα για καθυστερήσεις αφού φοβάται τις αποκαλύψεις.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι μίζες και γενικά η διαφθορά στο δημόσιο κοστίζει σε όλους μας, είτε αυτό μεταφράζεται σε ακρίβεια, είτε σε φόρους, είτε σε ελλιπείς υπηρεσίες και υποδομές, είτε σε μικρή ανάπτυξη της οικονομίας.
ο επόμενος αρχηγός της Ν.Δ.;
Θα μου πείτε, τί μπαίνεις σε ξένα χωράφια. Αλλά βλέποντας την κατάσταση στην Ν.Δ. δεν μπορώ να μην το σκεφτώ.
Βλέπω τον Καραμανλή να δέχεται όλη την φθορά από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται στελέχη της Ν.Δ. Δεν είναι λίγοι οι βουλευτές που εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους για την κυβέρνηση. Δυσαρέσκεια που συχνά ξεφεύγει από τα όρια της πολιτικής κριτικής (που προσωπικά θεωρώ απόλυτα αποδεκτή) και αγγίζει μερικές φορές την αμφισβήτηση του ήθους.
Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, δεν έχω δει κανένα να στηρίζει το άλλοτε "καλό χαρτί" της Ν.Δ., τον Καραμανλή. Μήπως αυτό είναι δείγμα ότι οι φιλοδοξίες των (υποτίθεται!) μνηστήρων για την αρχηγεία του κόμματος έχουν αναπτερωθεί;
Όχι ότι και αυτοί δείχνουν σε καλύτερη κατάσταση. Ο Αλογοσκούφης έχει φορτωθεί τα δομημένα ομόλογα, τον ΟΤΕ και τον ΓΕΡΜΑΝΟ. Το όνομα της Μπακογιάννη ακούστηκε στην υπόθεση της SIEMENS, έστω και ξώφαλτσα (και μου κάνει εντύπωση ότι ο Καραμανλής, κατά κάποιο τρόπο, την παρέκαμψε τις τελευταίες μέρες στο θέμα των Σκοπίων). Μόνο ο Αβραμόπουλος δείχνει να έχει κρατηθεί μακρυά από παγίδες -εκτός και αν προκύψει κάτι στο Υπ. Υγείας τους επόμενους μήνες.
Λέτε να δούμε να προβάλουν και νέα πρόσωπα;
Όπως και να έχει, δεν θα μου έκανε εντύπωση κάποιοι να περιμένουν τις δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου για να κάνουν κινήσεις.
Βλέπω τον Καραμανλή να δέχεται όλη την φθορά από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται στελέχη της Ν.Δ. Δεν είναι λίγοι οι βουλευτές που εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους για την κυβέρνηση. Δυσαρέσκεια που συχνά ξεφεύγει από τα όρια της πολιτικής κριτικής (που προσωπικά θεωρώ απόλυτα αποδεκτή) και αγγίζει μερικές φορές την αμφισβήτηση του ήθους.
Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, δεν έχω δει κανένα να στηρίζει το άλλοτε "καλό χαρτί" της Ν.Δ., τον Καραμανλή. Μήπως αυτό είναι δείγμα ότι οι φιλοδοξίες των (υποτίθεται!) μνηστήρων για την αρχηγεία του κόμματος έχουν αναπτερωθεί;
Όχι ότι και αυτοί δείχνουν σε καλύτερη κατάσταση. Ο Αλογοσκούφης έχει φορτωθεί τα δομημένα ομόλογα, τον ΟΤΕ και τον ΓΕΡΜΑΝΟ. Το όνομα της Μπακογιάννη ακούστηκε στην υπόθεση της SIEMENS, έστω και ξώφαλτσα (και μου κάνει εντύπωση ότι ο Καραμανλής, κατά κάποιο τρόπο, την παρέκαμψε τις τελευταίες μέρες στο θέμα των Σκοπίων). Μόνο ο Αβραμόπουλος δείχνει να έχει κρατηθεί μακρυά από παγίδες -εκτός και αν προκύψει κάτι στο Υπ. Υγείας τους επόμενους μήνες.
Λέτε να δούμε να προβάλουν και νέα πρόσωπα;
Όπως και να έχει, δεν θα μου έκανε εντύπωση κάποιοι να περιμένουν τις δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου για να κάνουν κινήσεις.
2008-07-17
επιστροφή στην επικαιρότητα
Για μερικές μέρες το πρόγραμμά μου στο Συμπόσιο της Σύμης ήταν τόσο πιεστικό που δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω την επικαιρότητα, ούτε στα ΜΜΕ, ούτε στα blogs -εδώ πρόλαβα να κάνω μόνο δύο βουτιές μέσα σε τέσσερις μέρες και αυτές τρέχοντας, πριν το πρωινό :-( Δεν πειράζει, καλό είναι και αυτό που και πού, ώστε να μπορεί κανείς να δει τα πράγματα που τρέχουν πιο αποστασιοποιημένα.
Αν κατάλαβα καλά (θα πρέπει να πάρω μία καλή δόση από ειδήσεις των 20:00 το βράδυ), η επικαιρότητα δυστυχώς έχει και πάλι φωτιές στα δάση, σκάνδαλο στην εξαγορά της ΓΕΡΜΑΝΟΣ από την Cosmote, αλλά όλα αυτά επικαλύπτονται από κάποια ένταση στο Σκοπιανό -κάτι που μου ακούγεται πολύ βολικό για δύο κυβερνήσεις με μεγάλα, διαφορετικού είδους βέβαια, προβλήματα στο εσωτερικό τους...
-----
Την συνέντευξη του Παπανδρέου, την Δευτέρα στην ΕΤ3, δεν την είχα δει, θα κάτσω να την δω τώρα.
-----
Επίσης, χθες έγινε συνάντηση του Τατούλη με bloggers. Ποιος πήγε; Εντυπώσεις; Τί συζητήθηκε; Ψάχνω τα blogs αλλά δεν βρίσκω κάποια αναφορά...
Αν κατάλαβα καλά (θα πρέπει να πάρω μία καλή δόση από ειδήσεις των 20:00 το βράδυ), η επικαιρότητα δυστυχώς έχει και πάλι φωτιές στα δάση, σκάνδαλο στην εξαγορά της ΓΕΡΜΑΝΟΣ από την Cosmote, αλλά όλα αυτά επικαλύπτονται από κάποια ένταση στο Σκοπιανό -κάτι που μου ακούγεται πολύ βολικό για δύο κυβερνήσεις με μεγάλα, διαφορετικού είδους βέβαια, προβλήματα στο εσωτερικό τους...
-----
Την συνέντευξη του Παπανδρέου, την Δευτέρα στην ΕΤ3, δεν την είχα δει, θα κάτσω να την δω τώρα.
-----
Επίσης, χθες έγινε συνάντηση του Τατούλη με bloggers. Ποιος πήγε; Εντυπώσεις; Τί συζητήθηκε; Ψάχνω τα blogs αλλά δεν βρίσκω κάποια αναφορά...
2008-07-16
11ο Symi Symposium - το μέλλον της Ευρώπης
Υποσχέθηκα να αναφέρω τα πράγματα που άκουσα και μου έκαναν περισσότερη εντύπωση. Τις μέρες που μεσολάβησαν δυστυχώς δεν πρόλαβα να γράψω. Τέλος πάντων, μπορώ να το κάνω τώρα, που γύρισα Αθήνα.
Ένα από αυτά που άκουσα και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, ήταν στην προχθεσινή συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης.
Από ό,τι κατάλαβα, και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, οι ευρωεκλογές λειτουργούν λίγο-πολύ όπως και στην Ελλάδα: μία καλή δημοσκόπηση και αναμέτρηση των εθνικών κομμάτων. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν τους βουλευτές τους στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά σε μεγάλο βαθμό ψηφίζουν "σε άλλο ένα πράγμα" τους υποψήφιους του κόμματος που θα στήριζαν στις εθνικές εκλογές -ή με ακόμη πιο πολύπλοκα, αλλά και πάλι εθνικά, κριτήρια, όπως να δείξουν δυσαρέσκεια στην κυβέρνηση κ.λ.
Αυτό που μου άρεσε ήταν η ιδέα για "ευρωπαϊκά κόμματα" που θα παρουσιάσουν ψηφοδέλτια σε διαφορετικές χώρες. (Μου εξήγησαν ότι η ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, έχει ακουστεί και συζητηθεί ξανά και ξανά)
Όντως, οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε να αντιμετωπίσουμε το Ευρωκοινοβούλιο ως ένα ξεχωριστό θεσμό και να ψηφίζουμε με βάση τις αρμοδιότητες και τον ρόλο του. Βέβαια, αυτό μπορεί να αντιστραφεί και να πει κανείς ότι πρέπει όσοι ζητούν την ψήφο μας στις Ευρωεκλογές να απεμπλακούν από τα εσωτερικά της κάθε χώρας και να μιλήσουν, όχι μόνο προεκλογικά, αλλά έστω τότε, για τις προκλήσεις και τις θέσεις των κομμάτων σε επίπεδο Ευρωβουλής.
Είναι αστείο να λέμε από την μία ότι "οι εθνικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να κάνουν και πολλά, αφού όλα καθορίζονται από την ΕΕ" (κάτι που είναι βέβαια υπερβολή και η αλήθεια είναι κάπου στην μέση) και από την άλλη όταν ψηφίζουμε για την ΕΕ να μεταφέρουμε τα εθνικά κομματικά παιχνίδια σε αυτές και να τις χρησιμοποιούμε ώς μέσο πίεσης, αποδοκιμασίας ή επιβράβευσης των πολιτικών των κομμάτων στο εσωτερικό της κάθε χώρας.
Ενδιαφέρον είχε και η διαφορετική κριτική της πορείας της Ευρώπης, ανάλογα με την προέλευση των ομιλητών. Οι ευρωπαίοι ήταν κατά κανόνα πιο σκληροί στην (αυτό) κριτική τους, λέγοντας ότι "δεν έχει προχωρήσει η Ευρωπαϊκή ενοποίηση όσο θα μπορούσε, ότι το όνειρο μίας μεγάλης ενωμένης Ευρώπης στην οποία ευημερούν οι πολίτες, παράγεται γνώση και είναι υπόδειγμα ατομικών δικαιωμάτων δεν είναι τόσο κοντά όσο θα ήθελαν"[*]. Από την άλλη, οι Αμερικανοί σχολίασαν ότι "ΟΚ, αλλά και οι ΗΠΑ χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να φτάσουν στην ενοποίηση που έχουν πετύχει σήμερα"[*].
Αλλά για εμένα, το πιο αξιοσημείωτο ήταν η παρατήρηση από συμμετέχοντες που ζουν στην Αφρική ή την Ασία ότι "εσείς κρίνετε αυστηρά τους εαυτούς σας, αλλά εμείς βλέπουμε την ΕΕ ως παράδειγμα και πηγή έμπνευσης, ότι μπορούμε να πετύχουμε και εμείς να ξεπεράσουμε τα εθνικά μας σύνορα και να συνεργαστούμε πολύ στενά με τους γείτονές μας"[*].
--
[*] οι φράσεις στα εισαγωγικά είναι η δική μου ελεύθερη ερμηνεία όσων συνδυαστικά άκουσα και όχι αποσπάσματα από την συζήτηση.
Ένα από αυτά που άκουσα και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, ήταν στην προχθεσινή συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης.
Από ό,τι κατάλαβα, και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, οι ευρωεκλογές λειτουργούν λίγο-πολύ όπως και στην Ελλάδα: μία καλή δημοσκόπηση και αναμέτρηση των εθνικών κομμάτων. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν τους βουλευτές τους στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά σε μεγάλο βαθμό ψηφίζουν "σε άλλο ένα πράγμα" τους υποψήφιους του κόμματος που θα στήριζαν στις εθνικές εκλογές -ή με ακόμη πιο πολύπλοκα, αλλά και πάλι εθνικά, κριτήρια, όπως να δείξουν δυσαρέσκεια στην κυβέρνηση κ.λ.
Αυτό που μου άρεσε ήταν η ιδέα για "ευρωπαϊκά κόμματα" που θα παρουσιάσουν ψηφοδέλτια σε διαφορετικές χώρες. (Μου εξήγησαν ότι η ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, έχει ακουστεί και συζητηθεί ξανά και ξανά)
Όντως, οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε να αντιμετωπίσουμε το Ευρωκοινοβούλιο ως ένα ξεχωριστό θεσμό και να ψηφίζουμε με βάση τις αρμοδιότητες και τον ρόλο του. Βέβαια, αυτό μπορεί να αντιστραφεί και να πει κανείς ότι πρέπει όσοι ζητούν την ψήφο μας στις Ευρωεκλογές να απεμπλακούν από τα εσωτερικά της κάθε χώρας και να μιλήσουν, όχι μόνο προεκλογικά, αλλά έστω τότε, για τις προκλήσεις και τις θέσεις των κομμάτων σε επίπεδο Ευρωβουλής.
Είναι αστείο να λέμε από την μία ότι "οι εθνικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να κάνουν και πολλά, αφού όλα καθορίζονται από την ΕΕ" (κάτι που είναι βέβαια υπερβολή και η αλήθεια είναι κάπου στην μέση) και από την άλλη όταν ψηφίζουμε για την ΕΕ να μεταφέρουμε τα εθνικά κομματικά παιχνίδια σε αυτές και να τις χρησιμοποιούμε ώς μέσο πίεσης, αποδοκιμασίας ή επιβράβευσης των πολιτικών των κομμάτων στο εσωτερικό της κάθε χώρας.
Ενδιαφέρον είχε και η διαφορετική κριτική της πορείας της Ευρώπης, ανάλογα με την προέλευση των ομιλητών. Οι ευρωπαίοι ήταν κατά κανόνα πιο σκληροί στην (αυτό) κριτική τους, λέγοντας ότι "δεν έχει προχωρήσει η Ευρωπαϊκή ενοποίηση όσο θα μπορούσε, ότι το όνειρο μίας μεγάλης ενωμένης Ευρώπης στην οποία ευημερούν οι πολίτες, παράγεται γνώση και είναι υπόδειγμα ατομικών δικαιωμάτων δεν είναι τόσο κοντά όσο θα ήθελαν"[*]. Από την άλλη, οι Αμερικανοί σχολίασαν ότι "ΟΚ, αλλά και οι ΗΠΑ χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να φτάσουν στην ενοποίηση που έχουν πετύχει σήμερα"[*].
Αλλά για εμένα, το πιο αξιοσημείωτο ήταν η παρατήρηση από συμμετέχοντες που ζουν στην Αφρική ή την Ασία ότι "εσείς κρίνετε αυστηρά τους εαυτούς σας, αλλά εμείς βλέπουμε την ΕΕ ως παράδειγμα και πηγή έμπνευσης, ότι μπορούμε να πετύχουμε και εμείς να ξεπεράσουμε τα εθνικά μας σύνορα και να συνεργαστούμε πολύ στενά με τους γείτονές μας"[*].
--
[*] οι φράσεις στα εισαγωγικά είναι η δική μου ελεύθερη ερμηνεία όσων συνδυαστικά άκουσα και όχι αποσπάσματα από την συζήτηση.
σήμερα συνάντηση Πέτρου Τατούλη με bloggers
Ο Πέτρος Τατούλης, βουλευτής Ν.Δ., έχει προσκαλέσει σήμερα, στον κήπο του Μουσείου (έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο), bloggers σε ανοικτό διάλογο. Ενδιαφέρουσα πρόσκληση, δυστυχώς λόγω απόστασης (είμαι στην Χαλκιδική αυτές τις μέρες), δεν θα μπορέσω να παραβρεθώ.
Είναι ενδιαφέρον το πώς οι πολιτικοί αρχίζουν όλο και περισσότερο να γίνουν μέρος της μεγάλης (συχνά πολυδιασπασμένης) συζήτησης που εξελίσσεται στα blogs και γενικότερα στο internet. Και, πέρα από κάθε κριτική, θετικότατο!
Ελπίζω να πάνε πολλοί bloggers, να ρωτήσουν, να πουν απόψεις και να εμπλουτίσουν τον πολιτικό διάλογο.
Μια και είμαστε στα πρώτα (άντε δεύτερα) βήματα, θα ήθελα να σταθώ σε μία "τεχνική" λεπτομέρεια στην οποία έχω σταθεί και άλλες φορές και είναι για εμένα σημαντική: την ανωνυμία.
Ο Πέτρος Τατούλης, στο email που μου έστειλε, αναφέρει ότι "σεβόμενος την ψευδωνυμία του Blogging, δεν θα μαγνητοσκοπηθεί η συζήτηση, αλλά θα ηχογραφηθεί."
Είναι μία ενδιαφέρουσα και έξυπνη προσέγγιση που προσπαθεί να ισορροπήσει, μεταξύ της ανωνυμίας και της διαφάνειας[*]. Γιατί, αυτό είναι η ουσία του ζητήματος, ότι η ανωνυμία και η διαφάνεια είναι αντικρουόμενες έννοιες.
Η ανωνυμία στο internet είναι μία επιλογή που θεωρώ ότι όχι μόνο πρέπει να υπάρχει, αλλά και να φροντίσουμε να υπάρχει. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να επιλέγει να γράφει ανώνυμα στο internet και πρέπει να έχουμε την επιλογή να το κάνουμε. Από την άλλη, η επιλογή αυτή έχει πλεονεκτήματα, σε σχέση με το να γράφει κανείς επώνυμα (π.χ. μεγαλύτερη ελευθερία, αλλά έχει και μειονεκτήματα.
Στα μειονεκτήματα, κατά την γνώμη μου, περιλαμβάνεται ότι ο "ανώνυμος blogger" δεν μπορεί να συμμετέχει με ίσους όρους στον δημόσιο διάλογο μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Στον διάλογο αυτό (που όλοι ζητάμε να γίνεται με όλο και μεγαλύτερη διαφάνεια) θα ήθελα ο καθένας να έχει όχι μόνο το θάρρος της γνώμης του, αλλά και να είναι ξεκάθαρο ποιος λέει τί. Σε αυτό το πλαίσιο, δυστυχώς, η ανωνυμία δεν χωράει -και όταν προσπαθούμε να την συμπεριλάβουμε, αναγκαζόμαστε να χάσουμε σε διαφάνεια.
Σε όλα αυτά υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις. Από την ψευδωνυμία ως την ανωνυμία και από τις διαφορετικές συνθήκες στις οποίες γίνεται ένας διάλογος. Δεν θέλω να είμαι δογματικός. Αλλά θα ήθελα να προτείνω την εξής "χαλαρή" αρχή και ελπίζω να γίνει αποδεκτή και να καθιερωθεί:
--
[*] και η επιλογή της λέξης "ψευδωνυμία" δείχνει ότι ο Π. Τατούλης ή έχει μελετήσει το θέμα ή έχει φροντίσει να συμβουλευτεί κάποιον που ξέρει, και τα δύο θετικά. Η ουσία δεν αλλάζει όμως, αφού το πραγματικό θέμα είναι η ανωνυμία. Για να δώσω ένα παράδειγμα, δεν με πειράζει ένας πολιτικός να συναντήσει τραγουδιστές που γνωρίζουμε με τα ψευδώνυμά τους και ο λόγος είναι ότι το ψευδώνυμο δεν έχει σκοπό να αποκρύψει την πραγματική ταυτότητα, αλλά να δώσει ένα συγκεκριμένο όνομα σε μία διάστασή της.
Είναι ενδιαφέρον το πώς οι πολιτικοί αρχίζουν όλο και περισσότερο να γίνουν μέρος της μεγάλης (συχνά πολυδιασπασμένης) συζήτησης που εξελίσσεται στα blogs και γενικότερα στο internet. Και, πέρα από κάθε κριτική, θετικότατο!
Ελπίζω να πάνε πολλοί bloggers, να ρωτήσουν, να πουν απόψεις και να εμπλουτίσουν τον πολιτικό διάλογο.
Μια και είμαστε στα πρώτα (άντε δεύτερα) βήματα, θα ήθελα να σταθώ σε μία "τεχνική" λεπτομέρεια στην οποία έχω σταθεί και άλλες φορές και είναι για εμένα σημαντική: την ανωνυμία.
Ο Πέτρος Τατούλης, στο email που μου έστειλε, αναφέρει ότι "σεβόμενος την ψευδωνυμία του Blogging, δεν θα μαγνητοσκοπηθεί η συζήτηση, αλλά θα ηχογραφηθεί."
Είναι μία ενδιαφέρουσα και έξυπνη προσέγγιση που προσπαθεί να ισορροπήσει, μεταξύ της ανωνυμίας και της διαφάνειας[*]. Γιατί, αυτό είναι η ουσία του ζητήματος, ότι η ανωνυμία και η διαφάνεια είναι αντικρουόμενες έννοιες.
Η ανωνυμία στο internet είναι μία επιλογή που θεωρώ ότι όχι μόνο πρέπει να υπάρχει, αλλά και να φροντίσουμε να υπάρχει. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να επιλέγει να γράφει ανώνυμα στο internet και πρέπει να έχουμε την επιλογή να το κάνουμε. Από την άλλη, η επιλογή αυτή έχει πλεονεκτήματα, σε σχέση με το να γράφει κανείς επώνυμα (π.χ. μεγαλύτερη ελευθερία, αλλά έχει και μειονεκτήματα.
Στα μειονεκτήματα, κατά την γνώμη μου, περιλαμβάνεται ότι ο "ανώνυμος blogger" δεν μπορεί να συμμετέχει με ίσους όρους στον δημόσιο διάλογο μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Στον διάλογο αυτό (που όλοι ζητάμε να γίνεται με όλο και μεγαλύτερη διαφάνεια) θα ήθελα ο καθένας να έχει όχι μόνο το θάρρος της γνώμης του, αλλά και να είναι ξεκάθαρο ποιος λέει τί. Σε αυτό το πλαίσιο, δυστυχώς, η ανωνυμία δεν χωράει -και όταν προσπαθούμε να την συμπεριλάβουμε, αναγκαζόμαστε να χάσουμε σε διαφάνεια.
Σε όλα αυτά υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις. Από την ψευδωνυμία ως την ανωνυμία και από τις διαφορετικές συνθήκες στις οποίες γίνεται ένας διάλογος. Δεν θέλω να είμαι δογματικός. Αλλά θα ήθελα να προτείνω την εξής "χαλαρή" αρχή και ελπίζω να γίνει αποδεκτή και να καθιερωθεί:
Στον δημόσιο πολιτικό διάλογο οι συμμετέχοντες πρέπει να είναι επώνυμοι. Στην αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να υπάρχει μία καλή δικαιολογία.
--
[*] και η επιλογή της λέξης "ψευδωνυμία" δείχνει ότι ο Π. Τατούλης ή έχει μελετήσει το θέμα ή έχει φροντίσει να συμβουλευτεί κάποιον που ξέρει, και τα δύο θετικά. Η ουσία δεν αλλάζει όμως, αφού το πραγματικό θέμα είναι η ανωνυμία. Για να δώσω ένα παράδειγμα, δεν με πειράζει ένας πολιτικός να συναντήσει τραγουδιστές που γνωρίζουμε με τα ψευδώνυμά τους και ο λόγος είναι ότι το ψευδώνυμο δεν έχει σκοπό να αποκρύψει την πραγματική ταυτότητα, αλλά να δώσει ένα συγκεκριμένο όνομα σε μία διάστασή της.
11ο Symi Symposium
Αυτές τις μέρες βρίσκομαι στην Ουρανούπολη, στην Χαλκιδική, όπου γίνεται το 11ο Symi Symposium. Έχω παρακολουθήσει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Δυστυχώς δεν μπορώ να ανεβάσω video από τις συζητήσεις γιατί η κεντρική ιδέα είναι ότι γίνονται off the record.
Παρόλα αυτά, μπορώ να μεταφέρω λίγο το κλίμα και μερικά πράγματα που μου έκαναν εμένα εντύπωση.
Οι συμμετέχοντες, όπως και πέρυσι, είναι άνθρωποι που ο καθένας τους έχει το δικό του ειδικό βάρος. Από τον J. Stiglitz και τον Gerd Leipold ή τον Toomas Hendrik Ilves μέχρι τον Mats Karlsson και τον Μιχάλη Μπλέτσα και πολλούς άλλους.
Πέρυσι το κεντρικό θέμα ήταν περιβάλλον, φέτος είναι "το σημείο καμπής" και η γενικότερη έννοια της αλλαγής ("A turning point: The courage for change"). Την πλήρη ατζέντα μπορείτε να την δείτε εδώ. Οι συζητήσεις έχουν ενδιαφέρον γιατί ακριβώς είναι off the record κάτι που σημαίνει ότι όλοι μιλάνε πολύ πιο ελεύθερα, χωρίς να έχουν στο μυαλό τους πώς θα μεταφερθούν αυτά που λένε από τα ΜΜΕ. Οι απόψεις είναι συχνά αντικρουόμενες, αφού οι ομιλητές έχουν συχνά διαφορετικές αφετηρίες (ιδεολογικές, γεωγραφικές κ.λ.)
Στις καλύτερες στιγμές ως τώρα θα έβαζα την χθεσινή εξαιρετική ομιλία του Stiglitz στο θέμα της οικονομικής κρίσης ("$200 oil, $10 apples, no credit: how states can respond to global shortages & financial contagion") και την εξαιρετική συζήτηση σήμερα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν θα μπορούσα να παραλήψω την συζήτηση που είχα με τον Μιχάλη Μπλέτσα, χθες, καθώς τρώγαμε μεσημεριανό. Ξεκινήσαμε να μιλάμε για το OLPC, το Linux και τις ελληνικές γραμματοσειρές και καταλήξαμε στο Google Android, το iPhone και τον τρόπο που αλλάζει η τεχνολογία και η στατιστική την αντίληψή μας για τον κόσμο. (οι συζητήσεις αυτές, κατά την διάρκεια του φαγητού και γενικότερα στον "κενό" χρόνο δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στο Symi Symposium και ένα από τα βασικά στοιχεία του)
Περισσότερα (και λίγο πιο συγκεκριμένα) αύριο.
--
[*] οι φωτογραφίες είναι από το papandreou.gr
Παρόλα αυτά, μπορώ να μεταφέρω λίγο το κλίμα και μερικά πράγματα που μου έκαναν εμένα εντύπωση.
Οι συμμετέχοντες, όπως και πέρυσι, είναι άνθρωποι που ο καθένας τους έχει το δικό του ειδικό βάρος. Από τον J. Stiglitz και τον Gerd Leipold ή τον Toomas Hendrik Ilves μέχρι τον Mats Karlsson και τον Μιχάλη Μπλέτσα και πολλούς άλλους.
Πέρυσι το κεντρικό θέμα ήταν περιβάλλον, φέτος είναι "το σημείο καμπής" και η γενικότερη έννοια της αλλαγής ("A turning point: The courage for change"). Την πλήρη ατζέντα μπορείτε να την δείτε εδώ. Οι συζητήσεις έχουν ενδιαφέρον γιατί ακριβώς είναι off the record κάτι που σημαίνει ότι όλοι μιλάνε πολύ πιο ελεύθερα, χωρίς να έχουν στο μυαλό τους πώς θα μεταφερθούν αυτά που λένε από τα ΜΜΕ. Οι απόψεις είναι συχνά αντικρουόμενες, αφού οι ομιλητές έχουν συχνά διαφορετικές αφετηρίες (ιδεολογικές, γεωγραφικές κ.λ.)
Στις καλύτερες στιγμές ως τώρα θα έβαζα την χθεσινή εξαιρετική ομιλία του Stiglitz στο θέμα της οικονομικής κρίσης ("$200 oil, $10 apples, no credit: how states can respond to global shortages & financial contagion") και την εξαιρετική συζήτηση σήμερα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν θα μπορούσα να παραλήψω την συζήτηση που είχα με τον Μιχάλη Μπλέτσα, χθες, καθώς τρώγαμε μεσημεριανό. Ξεκινήσαμε να μιλάμε για το OLPC, το Linux και τις ελληνικές γραμματοσειρές και καταλήξαμε στο Google Android, το iPhone και τον τρόπο που αλλάζει η τεχνολογία και η στατιστική την αντίληψή μας για τον κόσμο. (οι συζητήσεις αυτές, κατά την διάρκεια του φαγητού και γενικότερα στον "κενό" χρόνο δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στο Symi Symposium και ένα από τα βασικά στοιχεία του)
Περισσότερα (και λίγο πιο συγκεκριμένα) αύριο.
--
[*] οι φωτογραφίες είναι από το papandreou.gr
2008-07-11
δεν έχει νόημα να κρατάμε το σκόρ.
Χαίρονται πολλοί με τις πρόσφατες εξελίξεις.
Προσωπικά, δεν χαίρομαι. Δεν μπορώ να πανηγυρίσω που υπάρχει άλλο ένα σκάνδαλο. Θα ήθελα η συζήτηση να γίνεται για τις πολιτικές επιλογές.
Έχω γράψει παλιότερα για παράδειγμα ότι η κρατικοποίηση, από μία άποψη, "της ισχυρότερης αλυσίδας λιανικών πωλήσεων στα Βαλκάνια", δεν μπορεί να είναι προς όφελος των καταναλωτών, δεν ευνοεί την δημιουργία ανταγωνιστικών αγορών και απλά διογκώνει τον κρατικό έλεγχο στην αγορά, χωρίς να υπάρχει κάποιος καλός λόγος. Αντί να συζητάμε αυτά, αντί να γίνει πολιτική συζήτηση, τελικά γίνεται δικαστήριο.
Από την στιγμή που έχουμε φτάσει να έχουμε δικαστές για διαιτητές, δεν έχει σημασία το σκορ. Το θέμα είναι να αλλάξει το παιχνίδι.
Να απομονωθούν πολιτικά όσοι φαίνεται να είναι μπλεγμένοι σε ύποπτες υποθέσεις -τουλάχιστον μέχρι να διαλευκανθούν. Να υπάρξει διαφάνεια. Να υπάρξουν ουσιαστικές ενέργειες που θα οδηγήσουν στην όσο γρηγορότερη διαλεύκανση των υποθέσεων και τον καταλογισμό των ποινικών και πολιτικών ευθυνών. Να βεβαιωθούμε ότι από αύριο θα έχει ο πολίτης πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες ώστε να ελέγχει και να κρίνει την εξουσία και τις διαδικασίες ώστε να παρεμβαίνει.
Το 2004 ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός με την σημαία της κάθαρσης. Νομίζω ότι όλοι έχουμε καταλάβει πλέον ότι η εξυγίανση της πολιτικής (και όχι μόνο) ζωής της χώρας δεν είναι θέμα προσώπων. Τα πρόσωπα έχουν σημασία -το ήθος, οι προθέσεις, οι επιλογές, οι ικανότητες και οι πράξεις τους. Αλλά δεν μπορεί να αλλάξει κάτι απλά και μόνο αλλάζοντας πρόσωπα.
Ποινική δίωξη, που δεν είναι προσωποποιημένη, για πέντε αδικήματα σε βαθμό κακουργήματος ασκήθηκε από την εισαγγελία Πρωτοδικών κατά των υπευθύνων για την εξαγορά της εταιρίας ΓΕΡΜΑΝΟΣ από την Cosmote, έναντι 1,3 δις ευρώ, το Μάιο του 2006.Χαίρονται και κάποιοι μέσα στο ΠΑΣΟΚ, βλέποντας το ΠΑΣΟΚ να βγαίνει μπροστά στο σκορ: η Ν.Δ. είναι μπλεγμένη σε μεγάλα σκάνδαλα και αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση με αποκαλύψεις, το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει το παιχνίδι των πολιτικών εντυπώσεων.
Προσωπικά, δεν χαίρομαι. Δεν μπορώ να πανηγυρίσω που υπάρχει άλλο ένα σκάνδαλο. Θα ήθελα η συζήτηση να γίνεται για τις πολιτικές επιλογές.
Έχω γράψει παλιότερα για παράδειγμα ότι η κρατικοποίηση, από μία άποψη, "της ισχυρότερης αλυσίδας λιανικών πωλήσεων στα Βαλκάνια", δεν μπορεί να είναι προς όφελος των καταναλωτών, δεν ευνοεί την δημιουργία ανταγωνιστικών αγορών και απλά διογκώνει τον κρατικό έλεγχο στην αγορά, χωρίς να υπάρχει κάποιος καλός λόγος. Αντί να συζητάμε αυτά, αντί να γίνει πολιτική συζήτηση, τελικά γίνεται δικαστήριο.
Από την στιγμή που έχουμε φτάσει να έχουμε δικαστές για διαιτητές, δεν έχει σημασία το σκορ. Το θέμα είναι να αλλάξει το παιχνίδι.
Να απομονωθούν πολιτικά όσοι φαίνεται να είναι μπλεγμένοι σε ύποπτες υποθέσεις -τουλάχιστον μέχρι να διαλευκανθούν. Να υπάρξει διαφάνεια. Να υπάρξουν ουσιαστικές ενέργειες που θα οδηγήσουν στην όσο γρηγορότερη διαλεύκανση των υποθέσεων και τον καταλογισμό των ποινικών και πολιτικών ευθυνών. Να βεβαιωθούμε ότι από αύριο θα έχει ο πολίτης πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες ώστε να ελέγχει και να κρίνει την εξουσία και τις διαδικασίες ώστε να παρεμβαίνει.
Το 2004 ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός με την σημαία της κάθαρσης. Νομίζω ότι όλοι έχουμε καταλάβει πλέον ότι η εξυγίανση της πολιτικής (και όχι μόνο) ζωής της χώρας δεν είναι θέμα προσώπων. Τα πρόσωπα έχουν σημασία -το ήθος, οι προθέσεις, οι επιλογές, οι ικανότητες και οι πράξεις τους. Αλλά δεν μπορεί να αλλάξει κάτι απλά και μόνο αλλάζοντας πρόσωπα.
2008-07-10
FISA: η δυσκολότερη στιγμή του Obama [*]
Ο Obama περνάει μάλλον τις δυσκολότερες ώρες από τότε που αποφάσισε να κατέβει υποψήφιος για Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο λόγος είναι ότι χθες ψήφισε θετικά στην Γερουσία για τον νόμο FISA (Foreign Intelligence Surveillance Act) και τις τροπολογίες του που δίνουν ασυλία στους ISPs για παρακολούθηση ατόμων χωρίς ένταλμα.
Το αναφέρω εδώ γιατί έχει αξία και για τα δικά μας. Η κατάσταση έχει ως εξής στις ΗΠΑ. Τα τελευταία χρόνια, μέσα στο κλίμα τρομολαγνίας που υπάρχει στις ΗΠΑ κυρίως μετά την 11/9/2001, οι μυστικές υπηρεσίες ζήτησαν συχνά την συνδρομή των εταιρειών τηλεπικοινωνιών και των ISPs για να παρακολουθήσουν άτομα, ΧΩΡΙΣ να υπάρχει το σχετικό ένταλμα ("άρσης απορρήτου τηλεπικοινωνιών" θα λέγαμε εδώ). Και ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να ζητήσει κανείς τα ρέστα από τις μυστικές υπηρεσίες, είναι αρκετά πιο εύκολο να κινηθεί δικαστικά εναντίον των ISPs που έδωσαν την συνδρομή τους. Αυτό λειτουργούσε αποτρεπτικά για τους ISPs -σε ένα βαθμό. Ειδικά όταν η παρακολούθηση δεν είναι ατομική, αλλά "μαζική" με την εγκατάσταση ειδικού εξοπλισμού, όποτε ένας ISP κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με χιλιάδες ή και εκατομμύρια μηνύσεις.
Ο FISA δίνει "ασυλία" στους ISPs προστατεύοντάς τους από αστικές ευθύνες στις περιπτώσεις που συνεργάζονται με αυτό τον τρόπο με τις αρχές των ΗΠΑ, ακόμη και χωρίς ένταλμα. Και μάλιστα, δίνει αναδρομική ασυλία, ακόμη δηλαδή και για τις περιπτώσεις ΠΡΙΝ την ψήφισή του. Για πολλούς ο νόμος αυτός "κλείνει" τις εκκρεμότητες της διακυβέρνησης Bush με τους ISPs που βοήθησαν σε παράνομες παρακολουθήσεις.
Ο Obama είχε δεσμευτεί ότι θα καταψηφίσει οποιονδήποτε παρόμοιο νόμο, αλλά χθες έπραξε το αντίθετο (παραδόξως, η Clinton δεν τον ψήφισε).
Το θέμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον από πολιτική άποψη. Ο συγκεκριμένος νόμος είναι ένας νόμος στον οποίο έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία διάφορες ομάδες πολιτών που στήριξαν τον Obama ως τώρα. Οι προοδευτικές και φιλελεύθερες φωνές του χώρου της πληροφορικής και των social media και οι διάφορες οργανώσεις με ισχυρή on-line παρουσία που μάχονται για τα "ψηφιακά δικαιώματα" ήταν αυτές που έδωσαν την μεγάλη ώθηση στην υποψηφιότητά του. Είναι αυτές που βοήθησαν να συγκεντρωθούν τεράστια ποσά από δωρεές.
Σε αυτές τις ομάδες πολιτών, από χθες υπάρχει μία διάχυτη απογοήτευση. Υποψιάζομαι ότι αν ήταν κάποιο άλλο θέμα, θα μπορούσαν πολύ πιο εύκολα να κάνουν τα στραβά μάτια και να του το συγχωρέσουν. [1]
Με δεδομένο ότι ο Obama θα βασίσει την προεκλογική του εκστρατεία αποκλειστικά σε δωρεές ιδιωτών, που συγκεντρώνονται κυρίως on-line, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα χειριστεί το θέμα από δω και πέρα. Αισθάνομαι ότι με την πράξη του αυτή έχασε σημαντικό έδαφος. Από την άλλη, είναι πολύ μεγάλο αυτό που ξεκίνησε για να χαθεί με μία κίνηση. Ελπίζω (κυρίως γιατί με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα του FISA [2] ) ότι θα βρει τρόπο να διορθώσει την ζημιά που έγινε -η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι έχει κάνει τεράστιο λάθος.
--
[1] Μερικές ενδεικτικές αντιδράσεις:
- barack obama breaks promise
- you can tap my phone or my wallet but not both
- Jesse Jackson said he wants to cut Obama's nuts off. So? I've had the same thought today after the FISA thing. Maybe more than his nuts.
- the FISA disappointnment
[2] νομίζω ότι είναι ενδεικτικό: ένας blogger από την άλλη άκρη του κόσμου (εγώ) γράφει όλο αυτό το post που είναι επικριτικό απέναντι στον Obama κυρίως διότι ο συγκεκριμένος νόμος με ενδιαφέρει. Αν ήταν για κάτι άλλο, είναι πολύ πιθανό να μην είχα ασχοληθεί καθόλου.
[*] δημοσιεύθηκε αρχικά στο vrypan|net|weblog
Το αναφέρω εδώ γιατί έχει αξία και για τα δικά μας. Η κατάσταση έχει ως εξής στις ΗΠΑ. Τα τελευταία χρόνια, μέσα στο κλίμα τρομολαγνίας που υπάρχει στις ΗΠΑ κυρίως μετά την 11/9/2001, οι μυστικές υπηρεσίες ζήτησαν συχνά την συνδρομή των εταιρειών τηλεπικοινωνιών και των ISPs για να παρακολουθήσουν άτομα, ΧΩΡΙΣ να υπάρχει το σχετικό ένταλμα ("άρσης απορρήτου τηλεπικοινωνιών" θα λέγαμε εδώ). Και ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να ζητήσει κανείς τα ρέστα από τις μυστικές υπηρεσίες, είναι αρκετά πιο εύκολο να κινηθεί δικαστικά εναντίον των ISPs που έδωσαν την συνδρομή τους. Αυτό λειτουργούσε αποτρεπτικά για τους ISPs -σε ένα βαθμό. Ειδικά όταν η παρακολούθηση δεν είναι ατομική, αλλά "μαζική" με την εγκατάσταση ειδικού εξοπλισμού, όποτε ένας ISP κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με χιλιάδες ή και εκατομμύρια μηνύσεις.
Ο FISA δίνει "ασυλία" στους ISPs προστατεύοντάς τους από αστικές ευθύνες στις περιπτώσεις που συνεργάζονται με αυτό τον τρόπο με τις αρχές των ΗΠΑ, ακόμη και χωρίς ένταλμα. Και μάλιστα, δίνει αναδρομική ασυλία, ακόμη δηλαδή και για τις περιπτώσεις ΠΡΙΝ την ψήφισή του. Για πολλούς ο νόμος αυτός "κλείνει" τις εκκρεμότητες της διακυβέρνησης Bush με τους ISPs που βοήθησαν σε παράνομες παρακολουθήσεις.
Ο Obama είχε δεσμευτεί ότι θα καταψηφίσει οποιονδήποτε παρόμοιο νόμο, αλλά χθες έπραξε το αντίθετο (παραδόξως, η Clinton δεν τον ψήφισε).
Το θέμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον από πολιτική άποψη. Ο συγκεκριμένος νόμος είναι ένας νόμος στον οποίο έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία διάφορες ομάδες πολιτών που στήριξαν τον Obama ως τώρα. Οι προοδευτικές και φιλελεύθερες φωνές του χώρου της πληροφορικής και των social media και οι διάφορες οργανώσεις με ισχυρή on-line παρουσία που μάχονται για τα "ψηφιακά δικαιώματα" ήταν αυτές που έδωσαν την μεγάλη ώθηση στην υποψηφιότητά του. Είναι αυτές που βοήθησαν να συγκεντρωθούν τεράστια ποσά από δωρεές.
Σε αυτές τις ομάδες πολιτών, από χθες υπάρχει μία διάχυτη απογοήτευση. Υποψιάζομαι ότι αν ήταν κάποιο άλλο θέμα, θα μπορούσαν πολύ πιο εύκολα να κάνουν τα στραβά μάτια και να του το συγχωρέσουν. [1]
Με δεδομένο ότι ο Obama θα βασίσει την προεκλογική του εκστρατεία αποκλειστικά σε δωρεές ιδιωτών, που συγκεντρώνονται κυρίως on-line, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα χειριστεί το θέμα από δω και πέρα. Αισθάνομαι ότι με την πράξη του αυτή έχασε σημαντικό έδαφος. Από την άλλη, είναι πολύ μεγάλο αυτό που ξεκίνησε για να χαθεί με μία κίνηση. Ελπίζω (κυρίως γιατί με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα του FISA [2] ) ότι θα βρει τρόπο να διορθώσει την ζημιά που έγινε -η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι έχει κάνει τεράστιο λάθος.
--
[1] Μερικές ενδεικτικές αντιδράσεις:
- barack obama breaks promise
- you can tap my phone or my wallet but not both
- Jesse Jackson said he wants to cut Obama's nuts off. So? I've had the same thought today after the FISA thing. Maybe more than his nuts.
- the FISA disappointnment
[2] νομίζω ότι είναι ενδεικτικό: ένας blogger από την άλλη άκρη του κόσμου (εγώ) γράφει όλο αυτό το post που είναι επικριτικό απέναντι στον Obama κυρίως διότι ο συγκεκριμένος νόμος με ενδιαφέρει. Αν ήταν για κάτι άλλο, είναι πολύ πιθανό να μην είχα ασχοληθεί καθόλου.
[*] δημοσιεύθηκε αρχικά στο vrypan|net|weblog
2008-07-08
μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Στ. Μάνου
Άκουσα μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Στέφανου Μάνου (με τον οποίο διαφωνώ σε πολλά, αλλά οι θέσεις του στο συγκεκριμένο θέμα γενικά με βρίσκουν σύμφωνο).
μέτρα κατά της διαφθοράς, όπως λέμε μέτρα κατά του καπνίσματος
Πρότεινε λέει ο Καραμανλής "μέτρα για την αντιμετώπιση της διαφθοράς". Δεν μπορώ παρά να κάνω τον παραλληλισμό με τα μέτρα κατά του καπνίσματος.
Ας δούμε λοιπόν τί γίνεται με το κάπνισμα. Αυτή την στιγμή το κάπνισμα απαγορεύεται, μεταξύ άλλων:
Έχετε πάει σε κάποια δημόσια υπηρεσία και να μην καπνίζει κάποιος; Εγώ όχι.
Αλλά η κυβέρνηση αντί να φροντίσει να εφαρμόσει τον νόμο, μέσα στο ίδιο της το "σπίτι", όπου είναι το πιο εύκολο, τί κάνει; "Εξαγγέλλει μέτρα" που θα εφαρμοστούν... το 2010! Μεγάλες κουβέντες ("θα απαγορεύεται παντού το κάπνισμα") με χρονικό ορίζοντα όσο πιο μακρυά γίνεται. Μέτρα που δεν θα εφαρμοστούν τελικά, αφού δεν έχει ασχοληθεί κανείς να δημιουργήσει ένα εφαρμόσιμο πλαίσιο, αλλά που ακούγονται "μεγάλα".
Έτσι και με την διαφθορά. Από την μία ο Καραμανλής καλύπτει κάθε Κουκοδήμο, Ζαχόπουλο, Κλαδά, Λιάπη, Μητσοτάκη, Δούκα (βλ. δομημένα ομόλογα), κ.λ. και από την άλλη μιλάει για "μηδενική ανοχή" και για "μέτρα" και "δεσμεύσεις για την εμπέδωση ενός νέου πολιτικού πολιτισμού".
Ναι, καλά. Στην αρχή θεωρούσα ότι αυτά είναι δείγμα ανικανότητας, ότι απλά ο Καραμανλής εξαγγέλλει πράγματα που δεν μπορεί ή δεν ξέρει πώς να κάνει πράξη. Πλέον θεωρώ ότι μας κοροϊδεύει και εν γνώση του στηρίζει ένα σάπιο σύστημα.
Ας δούμε λοιπόν τί γίνεται με το κάπνισμα. Αυτή την στιγμή το κάπνισμα απαγορεύεται, μεταξύ άλλων:
Σε όλα τα κτίρια όπου στεγάζονται Γραφεία Δημοσίων Υπηρεσιών, Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου που εποπτεύονται και επιχορηγούνται από το Κράτος, Οργανισμοί και άλλα Ιδρύματα (Ο.Τ.Ε., Δ.Ε.Η., ΕΛ.ΤΑ. κ.λπ.). Επίσης σε χώρους εργασίας που ανήκουν σε ιδιωτικούς φορείς, καθώς και στους χώρους μακράς αναμονής του κοινού (αίθουσες αναμονής αεροδρομίων, σιδηροδρομικών σταθμών, σταθμών λεωφορείων κ.λπ.)
Έχετε πάει σε κάποια δημόσια υπηρεσία και να μην καπνίζει κάποιος; Εγώ όχι.
Αλλά η κυβέρνηση αντί να φροντίσει να εφαρμόσει τον νόμο, μέσα στο ίδιο της το "σπίτι", όπου είναι το πιο εύκολο, τί κάνει; "Εξαγγέλλει μέτρα" που θα εφαρμοστούν... το 2010! Μεγάλες κουβέντες ("θα απαγορεύεται παντού το κάπνισμα") με χρονικό ορίζοντα όσο πιο μακρυά γίνεται. Μέτρα που δεν θα εφαρμοστούν τελικά, αφού δεν έχει ασχοληθεί κανείς να δημιουργήσει ένα εφαρμόσιμο πλαίσιο, αλλά που ακούγονται "μεγάλα".
Έτσι και με την διαφθορά. Από την μία ο Καραμανλής καλύπτει κάθε Κουκοδήμο, Ζαχόπουλο, Κλαδά, Λιάπη, Μητσοτάκη, Δούκα (βλ. δομημένα ομόλογα), κ.λ. και από την άλλη μιλάει για "μηδενική ανοχή" και για "μέτρα" και "δεσμεύσεις για την εμπέδωση ενός νέου πολιτικού πολιτισμού".
Ναι, καλά. Στην αρχή θεωρούσα ότι αυτά είναι δείγμα ανικανότητας, ότι απλά ο Καραμανλής εξαγγέλλει πράγματα που δεν μπορεί ή δεν ξέρει πώς να κάνει πράξη. Πλέον θεωρώ ότι μας κοροϊδεύει και εν γνώση του στηρίζει ένα σάπιο σύστημα.
Λιάπης, Ολυμπιακή, Aegean και το βόλεμα του ξαδέλφου
Αδιαφορώ αν εκεί που είχε πάει "οικογενειακή εκδρομή" ο Λιάπης και ήταν και ο Χριστοφοράκος και ο Λασκαρίδης και βλέπανε μαζί τους αγώνες της Εθνικής, πριν σηκωθούν από το φαγητό πλήρωσε ο καθένας τα δικά του ή κάποιος από την παρέα είπε "α, όχι παιδιά, σήμερα πληρώνω εγώ". Δεν με νοιάζει.
Όπως δεν με νοιάζει αν, αφού είναι φίλοι και κολλητοί, εκεί που πήγαν να πληρώσουν το ξενοδοχείο είπε ένας από αυτούς "ξέχασα το πορτοφόλι στο αυτοκίνητο, πληρώνεις και τα δικά μου και να στα δώσω μετά;"
Αυτό που είναι σκάνδαλο για εμένα και παραδόξως θεωρείται δικαιολογία για τον Ρουσόπουλο, τον Καραμανλή και τον Λιάπη είναι ότι την ημέρα που οι εφημερίδες έγραφαν
Και ο επιχειρηματίας πολύ καλά κάνει, δικαίωμά του, δεν θα του πω εγώ με ποιους θα κάνει παρέα. Να μην σας πώ ότι βλέποντας να έχει τόσο καλές προσβάσεις στην κυβέρνηση, θα περίμενα να ανέβουν λίγο οι τιμές των μετοχών των εταιρειών στις οποίες συμμετέχει.
Ο υπουργός όμως; Δεν βλέπει την σύγκρουση συμφερόντων;
Διότι, ακόμη και αν δεχθούμε όλα τα στοιχεία που παρουσιάζει ο ίδιος ο κ. Λιάπης, απλά θα καταλήξουμε ότι δεν κάνει για υπουργός -είναι ανίκανος και επικίνδυνος για μία τέτοια θέση. Ο πρωθυπουργός δεν το βλέπει; Πώς του επιτρέπει να έχει θέση στην κυβέρνηση;
Όπως σε όλα σχεδόν τα σκάνδαλα που είχαμε στις δύο κυβερνητικές θητείες της Ν.Δ., έτσι κι αυτό έχει και δεύτερη πράξη, αυτή του σκανδαλώδους χειρισμού της υπόθεσης, αφού αποκαλυφθεί, από τον ίδιο τον Καραμανλή. Εδώ, προκειμένου να βολέψει ένα ξάδελφό του σε μία "θεσούλα" υπουργού, δεν παραβλέπει την σκανδαλώδη συμπεριφορά του -κάτι σαν ενδοοικογενειακό ρουσφετάκι.
Όπως δεν με νοιάζει αν, αφού είναι φίλοι και κολλητοί, εκεί που πήγαν να πληρώσουν το ξενοδοχείο είπε ένας από αυτούς "ξέχασα το πορτοφόλι στο αυτοκίνητο, πληρώνεις και τα δικά μου και να στα δώσω μετά;"
Αυτό που είναι σκάνδαλο για εμένα και παραδόξως θεωρείται δικαιολογία για τον Ρουσόπουλο, τον Καραμανλή και τον Λιάπη είναι ότι την ημέρα που οι εφημερίδες έγραφαν
Σε διαπραγμάτευση για γερά νεύρα εξελίσσεται η υπόθεση της πώλησης των Oλυμπιακών Aερογραμμών, με δύο διεκδικητές που διαπραγματεύονται παράλληλα με τη σύμβουλο του Δημοσίου Lazard. Oι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν εντός του προσεχούς 15ημέρουτην ίδια μέρα, ο υπουργός μεταφορών (Λιάπης) βρισκόταν σε ταξιδάκι αναψυχής με μεγαλομέτοχο (Λασκαρίδη) του κύριου ανταγωνιστή της Ολυμπιακής (Aegean) και άμεσα ενδιαφερόμενου για την εξέλιξη και τις λεπτομέρειες της υπόθεσης.
Και ο επιχειρηματίας πολύ καλά κάνει, δικαίωμά του, δεν θα του πω εγώ με ποιους θα κάνει παρέα. Να μην σας πώ ότι βλέποντας να έχει τόσο καλές προσβάσεις στην κυβέρνηση, θα περίμενα να ανέβουν λίγο οι τιμές των μετοχών των εταιρειών στις οποίες συμμετέχει.
Ο υπουργός όμως; Δεν βλέπει την σύγκρουση συμφερόντων;
Διότι, ακόμη και αν δεχθούμε όλα τα στοιχεία που παρουσιάζει ο ίδιος ο κ. Λιάπης, απλά θα καταλήξουμε ότι δεν κάνει για υπουργός -είναι ανίκανος και επικίνδυνος για μία τέτοια θέση. Ο πρωθυπουργός δεν το βλέπει; Πώς του επιτρέπει να έχει θέση στην κυβέρνηση;
Όπως σε όλα σχεδόν τα σκάνδαλα που είχαμε στις δύο κυβερνητικές θητείες της Ν.Δ., έτσι κι αυτό έχει και δεύτερη πράξη, αυτή του σκανδαλώδους χειρισμού της υπόθεσης, αφού αποκαλυφθεί, από τον ίδιο τον Καραμανλή. Εδώ, προκειμένου να βολέψει ένα ξάδελφό του σε μία "θεσούλα" υπουργού, δεν παραβλέπει την σκανδαλώδη συμπεριφορά του -κάτι σαν ενδοοικογενειακό ρουσφετάκι.
2008-07-02
Πάμε για κουκούλωμα, μάλλον.
Ρωτούσα χθές:
Από ό,τι φαίνεται σήμερα δόθηκε η απάντηση.
Θα μείνει η λάσπη σε όλους, τίμιους και ανέντιμους.
Ο Ανδρέας περιγράφει την κατάσταση με ένα πιο χιουμοριστικό τρόπο.
Εγώ ανησυχώ πολύ. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολύ δύσκολη περίοδο και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τεράστια προβλήματα από την ακρίβεια, μέχρι τις κλιματικές αλλαγές (πολύ πιο σύντομα από όσο νομίζαμε) και μέχρι τα εθνικά μας θέματα και προκλήσεις στην διεθνή διπλωματία.
Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, στην Ελλάδα η αξιοπιστία της Δημοκρατίας υπονομεύεται ακόμη περισσότερο και η κυβέρνηση δείχνει πιο ευάλωτη παρά ποτέ σε εκβιασμούς από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.
--
* εξώφυλλα από το pathfinder
Μέχρι τις επόμενες εκλογές, το βάρος πέφτει λοιπόν στον Καραμανλή. Θα έχει το πολιτικό ανάστημα (που δυστυχώς δεν έδειξε σε άλλες περιπτώσεις) να αντιμετωπίσει την κατάσταση;
Ή προσπαθώντας να προστατέψει τους "δικούς του", θα πάρει στην, αναπόφευκτη σε αυτή την περίπτωση, κατρακύλα του όλο το πολιτικό σύστημα μαζί του;
Από ό,τι φαίνεται σήμερα δόθηκε η απάντηση.
Θα μείνει η λάσπη σε όλους, τίμιους και ανέντιμους.
Ο Ανδρέας περιγράφει την κατάσταση με ένα πιο χιουμοριστικό τρόπο.
Εγώ ανησυχώ πολύ. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολύ δύσκολη περίοδο και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τεράστια προβλήματα από την ακρίβεια, μέχρι τις κλιματικές αλλαγές (πολύ πιο σύντομα από όσο νομίζαμε) και μέχρι τα εθνικά μας θέματα και προκλήσεις στην διεθνή διπλωματία.
Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, στην Ελλάδα η αξιοπιστία της Δημοκρατίας υπονομεύεται ακόμη περισσότερο και η κυβέρνηση δείχνει πιο ευάλωτη παρά ποτέ σε εκβιασμούς από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.
--
* εξώφυλλα από το pathfinder
2008-07-01
Ο Γιώργος Παπανδρέου ομόφωνα πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς
Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, μετά από πρόταση της εκλογικής επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό της Γαλλίας, Πιερ Μορουά, επανεξελέγη χθες, ομοφώνως από 160 κόμματα, Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. (πηγή: papanotas.blogspot.com, φωτογραφία: papandreou.gr)Στο Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς παρευρίσκονται και αρκετοί bloggers που καλύπτουν το γεγονός. Διαβάστε σχετικά στο πρόχειρο τετράδιο, πολιτικό blog (δεν έχει ανεβάσει κάτι ακόμη, αλλά θα βρείτε φωτογραφίες) και G700. Στιγμιαίες ανταποκρίσεις μπορείτε να διαβάσετε και στο twitter από τον Παναγιώτη και τον Ανδρέα.
Αν έχει γράψει και κάποιος άλλος από το Συνέδριο, ας μου αφήσει σχόλιο με link.
--
Ενημέρωση: ο Αλέξανδρος με ενημερώνει στα σχόλια ότι πολύ σημαντική παρουσία στην κάλυψη του συνεδρίου έχουν και Εθελοντές Διαδικτύου reporters. Στο kalimera.pasok.gr μπορείτε να δείτε συνεντεύξεις και άρθρα και στο flickr φωτογραφίες.
Πόσο μακρυά είναι ο μπερλουσκονισμός;
Δεν έχω γράψει αυτές τις μέρες γιατί προσπαθώ να παρακολουθήσω και να βάλω όλα αυτά που ακούγονται και γράφονται σε μία τάξη στο μυαλό μου. Οι παρακάτω σκέψεις είναι εντελώς υποκειμενικές και βασίζονται σε αρκετές εκτιμήσεις που δεν μπορώ να στηρίξω με στοιχεία. Έχω όμως την αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν ως εξής.
Από την μία, ο πολιτικός κόσμος βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα κρίση. Είναι κρίση που δεν περιορίζεται σε ένα κόμμα, ούτε καν στα δύο μεγάλα -χθές διαβάσαμε ότι "μαύρο χρήμα" από την Siemens κατέληξε και σε κάποιο μικρότερο κόμμα που δεν είναι υπάρχει πια, δεν θα με ξάφνιαζε να ακούσουμε για κάποιο άλλο στο μέλλον. Η κρίση δεν έχει να κάνει με την ικανότητα ή τις πολιτικές. Δεν μιλάμε για το αν ένα κόμμα παίρνει αντιλαϊκά μέτρα, αν έχει πρόγραμμα ή όχι, αν οι προτάσεις του είναι υλοποιήσιμες ή όχι. Αυτό που αμφισβητείται αυτή την στιγμή είναι η τιμιότητα και η ηθική ακαιρεότητα του συνόλου του πολιτικού κόσμου.
Από την άλλη βλέπουμε την δικαιοσύνη να λειτουργεί με περίεργο τρόπο. Τρόπο που συχνά χαρακτηρίζεται ως ύποπτος. Οι διαρροές κατά την διάρκεια της έρευνας του ανακριτή θεωρούνται δεδομένες. Τα πορίσματά της χρησιμοποιούνται για το κουκούλωμα υποθέσεων. Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που μιλούν για "επιλεκτικές διαρροές", με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων. Και βέβαια, ακόμη και αν δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα για την καθημερινότητα του πολίτη, υπάρχει στο βάθος του μυαλού του η γνώση ότι όλες οι μεγάλες υποθέσεις που ερευνήθηκαν τα τελευταία χρόνια κατέληξαν στο αρχείο, χωρίς να αποκαλυφθεί τίποτα.
Όσο για την "τέταρτη εξουσία", τον Τύπο, που θα έπρεπε να ελέγχει και να αποκαλύπτει, φαίνεται ότι έχει την δική του ατζέντα. Όπως δείχνουν τα ερωτήματα που τον απασχολούν (τα ερωτήματα που θέτει σε δημοσκοπήσεις, συνεντεύξεις, κ.λ.), η ατζέντα αυτή είναι στενά συνδεδεμένη με παιχνίδια εξουσίας. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική διαφήμιση διανέμεται στον Τύπο με αδιαφανείς διαδικασίες. Βλέποντας δελτία ειδήσεων, δεν μπορώ παρά να συμπεράνω ότι οι μόνοι που ενδιαφέρονται για το ποιός θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, είναι οι καναλάρχες και οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Και η κάλυψη των γεγονότων; Γίνεται με τρόπο που δεν έχει σκοπό να ενημερώσει αλλά να επηρεάσει -το σχόλιο και η πολιτική κρίση δεν ξεχωρίζουν από τα γεγονότα, οι δηλώσεις ακόμη και όταν αποτελούν την είδηση δεν μεταδίδονται στο σύνολό τους, αλλά επιλεκτικά, τα τηλεπαράθυρα στήνονται με τρόπο που εξυπηρετεί τις εντυπώσεις και όχι την ουσία.
Το πολιτικό σύστημα έχει πάρει την κατιούσα και κατρακυλάει με όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς. Κάποια μικρά κόμματα θεωρούν ότι είναι η ευκαιρία τους να αναδειχθούν. Υποκρίνονται ότι δεν αποτελούν μέρος του υπάρχοντος συστήματος (λες και δεν ασκούν εξουσία σε διάφορα επίπεδα, τόσο μέσα στην Βουλή, όσο και σε τοπικό ή συνδικαλιστικό επίπεδο, λες και δεν έχουν δεσμούς με επιχειρήσεις και ΜΜΕ) και εθελοτυφλούν θεωρώντας ότι η κατάσταση θα λειτουργήσει υπέρ τους.
Ζούμε σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο όλα τα χαρτιά τα κρατάει το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Κακώς (προφανώς!), αλλά έτσι είναι. Η κυβερνητική πλειοψηφία έχει έμμεσα ή άμεσα την δύναμη όχι μόνο να ασκήσει πολιτική αλλά και να επηρεάσει την δικαιοσύνη, έχει τους τρόπους να ελέγξει τα ΜΜΕ. Στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία έχει απέναντί της και μία αξιωματική αντιπολίτευση που δείχνει και έμπρακτα -τουλάχιστον στο επίπεδο του Παπανδρέου- διατεθειμένη να στηρίξει την διαφάνεια και την απόδοση ευθυνών ανεξάρτητα με το αν αυτό θα έχει πολιτικό κόστος. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν άτομα ανεξάρτητα και τίμια σε όλα τα κόμματα και σε όλους τους πολιτικούς χώρους που θα στηρίξουν κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση της διαφάνειας και δεν έχουν καμία διάθεση να αφήσουν την πολιτική να καθορίζεται από τους ανώνυμους.
Μέχρι τις επόμενες εκλογές, το βάρος πέφτει λοιπόν στον Καραμανλή. Θα έχει το πολιτικό ανάστημα (που δυστυχώς δεν έδειξε σε άλλες περιπτώσεις) να αντιμετωπίσει την κατάσταση;
Ή προσπαθώντας να προστατέψει τους "δικούς του", θα πάρει στην, αναπόφευκτη σε αυτή την περίπτωση, κατρακύλα του όλο το πολιτικό σύστημα μαζί του; Θα συνεχίσει να είναι αρκετό για αυτόν και την Ν.Δ. το ότι "το ΠΑΣΟΚ πέφτει και αυτό", μία στρατηγική που εξυπηρετείται εύκολα με τις συγκαλύψεις, τις υπόνοιες, τις διαρροές και τις φήμες να πλανώνται πάνω από το σύνολο του πολιτικού κόσμου; Ελπίζω όχι.
Γιατί, αν συνεχίσουμε έτσι, είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσουμε να δούμε τους επίδοξους Έλληνες Μπερλουσκόνι. Περιμένουν ήδη, ένα στενό πιο κάτω.
Από την μία, ο πολιτικός κόσμος βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα κρίση. Είναι κρίση που δεν περιορίζεται σε ένα κόμμα, ούτε καν στα δύο μεγάλα -χθές διαβάσαμε ότι "μαύρο χρήμα" από την Siemens κατέληξε και σε κάποιο μικρότερο κόμμα που δεν είναι υπάρχει πια, δεν θα με ξάφνιαζε να ακούσουμε για κάποιο άλλο στο μέλλον. Η κρίση δεν έχει να κάνει με την ικανότητα ή τις πολιτικές. Δεν μιλάμε για το αν ένα κόμμα παίρνει αντιλαϊκά μέτρα, αν έχει πρόγραμμα ή όχι, αν οι προτάσεις του είναι υλοποιήσιμες ή όχι. Αυτό που αμφισβητείται αυτή την στιγμή είναι η τιμιότητα και η ηθική ακαιρεότητα του συνόλου του πολιτικού κόσμου.
Από την άλλη βλέπουμε την δικαιοσύνη να λειτουργεί με περίεργο τρόπο. Τρόπο που συχνά χαρακτηρίζεται ως ύποπτος. Οι διαρροές κατά την διάρκεια της έρευνας του ανακριτή θεωρούνται δεδομένες. Τα πορίσματά της χρησιμοποιούνται για το κουκούλωμα υποθέσεων. Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που μιλούν για "επιλεκτικές διαρροές", με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων. Και βέβαια, ακόμη και αν δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα για την καθημερινότητα του πολίτη, υπάρχει στο βάθος του μυαλού του η γνώση ότι όλες οι μεγάλες υποθέσεις που ερευνήθηκαν τα τελευταία χρόνια κατέληξαν στο αρχείο, χωρίς να αποκαλυφθεί τίποτα.
Όσο για την "τέταρτη εξουσία", τον Τύπο, που θα έπρεπε να ελέγχει και να αποκαλύπτει, φαίνεται ότι έχει την δική του ατζέντα. Όπως δείχνουν τα ερωτήματα που τον απασχολούν (τα ερωτήματα που θέτει σε δημοσκοπήσεις, συνεντεύξεις, κ.λ.), η ατζέντα αυτή είναι στενά συνδεδεμένη με παιχνίδια εξουσίας. Είναι κοινό μυστικό ότι η κρατική διαφήμιση διανέμεται στον Τύπο με αδιαφανείς διαδικασίες. Βλέποντας δελτία ειδήσεων, δεν μπορώ παρά να συμπεράνω ότι οι μόνοι που ενδιαφέρονται για το ποιός θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, είναι οι καναλάρχες και οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Και η κάλυψη των γεγονότων; Γίνεται με τρόπο που δεν έχει σκοπό να ενημερώσει αλλά να επηρεάσει -το σχόλιο και η πολιτική κρίση δεν ξεχωρίζουν από τα γεγονότα, οι δηλώσεις ακόμη και όταν αποτελούν την είδηση δεν μεταδίδονται στο σύνολό τους, αλλά επιλεκτικά, τα τηλεπαράθυρα στήνονται με τρόπο που εξυπηρετεί τις εντυπώσεις και όχι την ουσία.
Το πολιτικό σύστημα έχει πάρει την κατιούσα και κατρακυλάει με όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς. Κάποια μικρά κόμματα θεωρούν ότι είναι η ευκαιρία τους να αναδειχθούν. Υποκρίνονται ότι δεν αποτελούν μέρος του υπάρχοντος συστήματος (λες και δεν ασκούν εξουσία σε διάφορα επίπεδα, τόσο μέσα στην Βουλή, όσο και σε τοπικό ή συνδικαλιστικό επίπεδο, λες και δεν έχουν δεσμούς με επιχειρήσεις και ΜΜΕ) και εθελοτυφλούν θεωρώντας ότι η κατάσταση θα λειτουργήσει υπέρ τους.
Ζούμε σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο όλα τα χαρτιά τα κρατάει το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Κακώς (προφανώς!), αλλά έτσι είναι. Η κυβερνητική πλειοψηφία έχει έμμεσα ή άμεσα την δύναμη όχι μόνο να ασκήσει πολιτική αλλά και να επηρεάσει την δικαιοσύνη, έχει τους τρόπους να ελέγξει τα ΜΜΕ. Στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία έχει απέναντί της και μία αξιωματική αντιπολίτευση που δείχνει και έμπρακτα -τουλάχιστον στο επίπεδο του Παπανδρέου- διατεθειμένη να στηρίξει την διαφάνεια και την απόδοση ευθυνών ανεξάρτητα με το αν αυτό θα έχει πολιτικό κόστος. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν άτομα ανεξάρτητα και τίμια σε όλα τα κόμματα και σε όλους τους πολιτικούς χώρους που θα στηρίξουν κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση της διαφάνειας και δεν έχουν καμία διάθεση να αφήσουν την πολιτική να καθορίζεται από τους ανώνυμους.
Μέχρι τις επόμενες εκλογές, το βάρος πέφτει λοιπόν στον Καραμανλή. Θα έχει το πολιτικό ανάστημα (που δυστυχώς δεν έδειξε σε άλλες περιπτώσεις) να αντιμετωπίσει την κατάσταση;
Ή προσπαθώντας να προστατέψει τους "δικούς του", θα πάρει στην, αναπόφευκτη σε αυτή την περίπτωση, κατρακύλα του όλο το πολιτικό σύστημα μαζί του; Θα συνεχίσει να είναι αρκετό για αυτόν και την Ν.Δ. το ότι "το ΠΑΣΟΚ πέφτει και αυτό", μία στρατηγική που εξυπηρετείται εύκολα με τις συγκαλύψεις, τις υπόνοιες, τις διαρροές και τις φήμες να πλανώνται πάνω από το σύνολο του πολιτικού κόσμου; Ελπίζω όχι.
Γιατί, αν συνεχίσουμε έτσι, είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσουμε να δούμε τους επίδοξους Έλληνες Μπερλουσκόνι. Περιμένουν ήδη, ένα στενό πιο κάτω.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)