Έγραψα χθες ότι
Η Ν.Δ. ευαγγελίζεται συχνά τα πλεονεκτήματα "της αγοράς", αλλά στην πράξη διαμορφώνει συστηματικά ένα περιβάλλον στο οποίο ευδοκιμούν τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ.
Να δούμε το παράδειγμα του ΟΤΕ. Εγώ δέχομαι ως τίμια την άποψη που λέει ότι δεν θέλουμε το κράτος να ασχολείται με πράγματα όπως μία επιχείρηση τηλεπικοινωνιών, πιστεύουμε στην δύναμη της αγοράς και θα πουλήσουμε τον ΟΤΕ. Διαφωνώ στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
Ας πούμε λοιπόν ότι θέλω να πουλήσω τον ΟΤΕ. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις:
1. Θέλω να τον πουλήσω ώστε να δημιουργήσω ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον στον χώρο των τηλεπικοινωνιών. Σε αυτή την περίπτωση φροντίζω να τον σπάσω σε διακριτά κομμάτια, π.χ. mobile, retail, infrastructure κ.λ. ώστε κάθε κομμάτι να πάει σε άλλο αγοραστή. Θα ήταν παράλογο για οποιονδήποτε πιστεύει στην αξία της ανταγωνιστικής αγοράς, να πουλήσει μία εταιρεία που έχει δεσπόζουσα θέση (σε ένα τομέα με τόσο ψηλό entry cost) σε ένα ιδιώτη. Αντίθετα, επί Ν.Δ., ο ΟΤΕ όχι μόνο δεν έγινε ένα τέτοιο "σπάσιμο" αλλά το αντίθετο: απορόφησε την cosmote, αγόρασε και τον μεγαλύτερο ανεξάρτητο retailer, τον ΓΕΡΜΑΝΟ κ.λ.
2. Υπάρχει όμως και μία άλλη περίπτωση. Να θέλω να πουλήσω μόνο και μόνο για να βάλω όσο περισσότερα λεφτά γίνεται στο ταμείο του κράτους. Σε αυτή την περίπτωση, προσπαθώ να αυξήσω την αξία της εταιρείας (του ΟΤΕ), ίσως και εις βάρος της αγοράς. Σε αυτή την περίπτωση, όντως ενισχύω την δεσπόζουσα θέση του ΟΤΕ και φροντίζω να έχει όσο πιο ισχυρή θέση γίνεται σε όλα τα επίπεδα: έλεγχος του retail, του mobile, τα πάντα. Και μετά λέω "ορίστε η εταιρεία που ελέγχει τις τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα, σε κάθε επίπεδο", πόσα μου δίνετε.
Βλέπω ότι το 2. είναι πιο κοντά στην πολιτική της Ν.Δ. Αλλά ακόμη και αυτό δεν το έκανε σωστά. Αντί να πουλήσει το κράτος, φροντίζοντας να πάρει τουλάχιστον όσο περισσότερα λεφτά γίνεται, έβαλε ουσιαστικά μεσάζοντα την MIG, μειώνοντας το πιθανό κέρδος του κράτους.
Τελικά δηλαδή, επιλέχθηκε η λύση με το βραχυχρόνιο κέρδος (να βάλουμε λεφτά στο ταμείο), αντί μίας λύσης που σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να δημιουργήσει μία ανταγωνιστική αγορά, αλλά η λύση αυτή υλοποιείται με τρόπο που το Ελληνικό Δημόσιο χάνει (αφού μέρος της αξίας της πώλησης πάει στο ταμείο της MIG που αγόρασε μετοχές σε μία ενδιάμεση τιμή).