DNC08 - η ομιλία του Obama

Είναι 12:45 το βράδυ της Πέμπτης εδώ. Μόλις γύρισα ξενοδοχείο από την μεγάλη ομιλία του Obama.



Είχα πάει από νωρίς, γύρω στις 12 το μεσημέρι, στο γήπεδο INVESCO, όπου θα γινόταν η εκδήλωση. Εκείνη την ώρα έκαναν πρόβες, κατά τις 17:00 (αν θυμάμαι καλά) άρχισε το "πρόγραμμα": στην σκηνή εμφανίστηκαν μουσικά συγκροτήματα και τραγουδιστές (μεταξύ των οποίων και η Sheryl Crow και ο Stevie Wonder) και "διάσημοι" όπως η ολυμπιονίκης Shawn Johnson και η Jennifer Hudson.



Η κόρη του Eisenhower, ο γιος του Martin Luther King εξήγησαν γιατί πιστεύουν ότι ο Obama ενσαρκώνει αυτά που πίστευαν οι γονείς τους.



Απόστρατοι αξιωματικοί (από στρατηγοί και ναύαρχοι και πάνω...) γιατί εμπιστεύονται τον Obama στην θέση του Προέδρου (που είναι και αρχηγός των Εν. Δυνάμεων). Απλοί άνθρωποι (καλά, δεν βάζω και το χέρι μου στην φωτιά ότι ήταν απλά τυχαίοι...) που είπαν γιατί δεν αντέχουν να ξαναδούν τους Ρεπουμπλικάνους για άλλα 4 χρόνια και γιατί ελπίζουν στον Obama. Και βέβαια διάφοροι πολιτικοί (με καλύτερο τον Al Gore).



Γενικά μία πολύ καλά στημένη παράσταση, που δεν κούραζε και παράλληλα "χτυπούσε" με έξυπνο τρόπο τα διάφορα θέματα που θα γίνουν το επίκεντρο της προεκλογικής εκστρατείας: οι "ιστορικές φιγούρες" για να δώσουν το συναισθηματικό τόνο, οι "απλοί άνθρωποι" για να μιλήσουν για τα προβλήματα της καθημερινότητας και της οικονομίας, οι στρατιωτικοί για να δείξουν ότι ο πολίτης δεν χρειάζεται να φοβάται την "απειρία" του Obama στον πόλεμο (κάτι που αναφέρει συχνά το McCain, που δεν ξεχνάει να υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία ότι ο ίδιος είναι ήρωας πολέμου), ο Al Gore για να δώσει κύρος στην πράσινη πολιτική του Obama κ.λ.

Αλλά βέβαια, το κύριο θέμα ήταν το κλείσιμο της βραδιάς με την ομιλία του Obama. Πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν μία εντυπωσιακή ομιλία, με καταπληκτικό ρυθμό -και όλα όσα είχαν προηγηθεί, μαζί με το γενικότερο "στήσιμο" του χώρου, του φωτισμού, του ήχου, βοήθησαν. Οι εξέδρες του INVESCO ήταν κατάμεστες από κόσμο που πάλλονταν στον ίδιο ρυθμό, χειροκροτούσε, ούρλιαζε πολλές φορές, παρακολουθούσε με προσοχή και συμμετείχε.



Αν η περιγραφή μου ακούγεται σαν περιγραφή κάποιας παράστασης ή συναυλίας, δεν έχετε άδικο, κάπως έτσι ήταν -και από μία άποψη, είναι μεγάλη επιτυχία να καταφέρεις να κάνεις μία πολιτική εκδήλωση να συναγωνίζεται παρόμοιες εκδηλώσεις.

Όμως η ομιλία του Obama, πρέπει να παραδεχθώ ότι ήταν μεστή από πολιτικό λόγο και παράλληλα συναισθηματική. Και, ακόμη και με τον κυνισμό που έχω σε αυτά τα θέματα, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα! Ήταν μία πολύ δυνατή ομιλία. Όλες οι αντιδράσεις που άκουσα, στον δρόμο και στην τηλεόραση, ακόμη και από Ρεπουμπλικάνους, ήταν σε αυτή την γραμμή. Οι Δημοκρατικοί ήταν εκτός των άλλων χαρούμενοι γιατί είδαν τον Obama να "σηκώνει το γάντι" σε διάφορες επιθέσεις που του έχουν γίνει και να αντεπιτίθεται -πολλοί του καταλογίζουν ότι το ευγενικό και μορφωμένο προφίλ που έχει είναι καλό, αλλά δεν είχε δείξει ως τώρα "πυγμή" και επιθετικότητα.

Από κει και πέρα, οι αρνητικές κριτικές δεν με παραξένεψαν καθόλου: πού θα βρει τα λεφτά για να κάνει κοινωνική πολιτική, πώς θα μειώσει τους φόρους στους οικονομικά πιο ασθενείς, κ.λ.

Το άλλο ενδιαφέρον που άκουσα αργότερα, από δημοσιογράφους στο CNN grill, είναι ότι το Συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων (που θα πρέπει να ισοφαρίσει τουλάχιστον τις εντυπώσεις από το DNC08), θα έχει εκτός των άλλων να αντιμετωπίσει στα media και τον τυφώνα που ίσως θα πλήξει την Νέα Ορλεάνη, 3 χρόνια ακριβώς μετά τον Κατρίνα. Δεν θα είναι μόνο ο ανταγωνισμός σε τηλεοπτικό χρόνο, αλλά και ότι θα φέρει μνήμες για την ανικανότητα που έδειξε η κυβένρηση του Bush να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον Κατρίνα, αλλά και να ανασυγκροτήσει τις περιοχές που έπληξε).

DNC08 - η Hillary, μερικές ώρες πριν την ομιλία της

Πέτυχα την Hillary Clinton, μερικές ώρες πριν την χθεσινή της ομιλία, να εξετάζει την σκηνή, τα μικρόφωνα κ.λ. Λίγο αδιάφορο, αλλά μια και το πέτυχα, ορίστε.

DNC08 - Δευτέρα, 25/8

Η Δευτέρα ξεκίνησε λίγο πολύ όπως και η Κυριακή. Πήγαμε για πρωινό αφού είχαμε όλοι μας προλάβει να περάσουμε 1-2 ώρες στο internet γράφοντας και διαβάζοντας. Μετά πήραμε ένα από τα πούλμαν που κάνουν διαδρομές μόνο για όσους παρακολουθούν το συνέδριο. Μπήκαμε στην "περίμετρο" (τον γενικότερο χώρο που έχουν αποκλείσει οι αστυνομικές και άλλες δυνάμεις) και αφού περάσαμε από ανιχνευτές μετάλλων κ.λ. μπήκαμε στον χώρο.



Ο κυρίως χώρος στον οποίο γίνονται οι ομιλίες είναι το PEPSI Center, ένα μεγάλο κλειστό γήπεδο. Γύρω από αυτό υπάρχουν διάφορα άλλα κτίσματα που χρησιμοποιούνται με τον Α ή Β τρόπο.

Για παράδειγμα, το CNN έχει πάρει ένα εστιατόριο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την είσοδο του PEPSI Center και το έχει ονομάζει CNN Grill. Για να μπεις χρειάζεται κάποια ειδική πρόσκληση που την δίνει το CNN. Ο John γνώριζε κάποια που είναι υπεύθυνη για αυτά στο CNN και βρήκε προσκλήσεις για όλους μας. Το CNN Grill ανοίγει όμως μετά τος 15:00, η ζέστη ήταν ανυπόφορη και ομιλίες και τέτοια πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει ακόμη στο Pepsi.



Οπότε κινηθήκαμε προς το Big Tent. Νόμιζα ότι είναι ο χώρος που έχει το DNC για τους bloggers και εντυπωσιάστηκα. Όπως ανακάλυψα μία μέρα αργότερα, ο επίσημος χώρος δεν λέει τίποτα. Είναι ένα δωμάτιο, χωμένο στο πρώτο υπόγειο του Pepsi, στο οποίο φτάνεις αφού περάσεις μέσα από τον χώρο των "unassigned journalists". Δεν θα καθόταν κανείς εκεί, εκτός και αν δεν είχε να πάει αλλού. Στην δική μας περίπτωση είχαμε το Big Tent που είναι ο χώρος που δημιούργησαν διάφορες εταιρείες όπως η Google, το Digg και το skype για τους bloggers του DNC08 -και όλοι είναι βέβαια εκεί.







Σχετικά με το Big Tent: απίθανες δωρεάν γρανίτες από την Google :-) Το wifi έπαιζε, αλλά είχαμε πρόβλημα με το ρεύμα με αποτέλεσμα κάποια στιγμή πολλοί να μείνουν από μπαταρία. Αυτά στο ισόγειο. Στον πρώτο όροφο υπήρχε αίθουσα στην οποία γινόντουσαν διαδοχικά panels. Από αυτά να ξεχωρίσω ένα στο οποίο μίλησε και ο Moulitsas (βλ. dailykos.com). Ο Moulitsas είναι πραγματικά ενδιαφέρων τύπος και αυτά που λέει είναι στην καρδιά του τί σημαίνει το internet για την πολιτική -ελάχιστους άλλους έχω ακούσει να μιλάνε με τόσο πραγματιστικό αλλά μαζί και οραματικό και πολιτικό τρόπο για το πώς το internet αλλάζει την πολιτική. Σε ένα άλλο panel συμμετείχε και η Adriana Huffington από το HuffingtonPost.com





Στις τηλεοράσεις παρακολουθήσαμε και την ομιλία της Caroline Kennedy (κόρη του JFK) που μίλησε με θερμά λόγια για τον Obama. Με πολύ θερμά λόγια μίλησε και ο Ted Kennedy. Είναι γεγονός ότι όλη η οικογένεια Kennedy υποστηρίζει με τον πιο θερμό τρόπο τον Obama, κάτι που έχει μεγάλη σημασία για ένα μέρος του εκλογικού σώματος.

Κάποια στιγμή (μείναμε και εμείς από μπαταρία...) μαζέψαμε τα πράγματά μας με τον John και τον Chris και πήγαμε στο CNN Grill. Εκεί φάγαμε, μετά από όλα αυτά τα υπέρ-παχυντικά που είχα φάει λαχταρούσα μία ωραία σαλάτα, χωρίς μπέικον ή κρέας, κάτι που δεν υπήρχε βέβαια, οπότε καταλήξαμε πάλι σε διάφορα που δίνουν δουλειά στους καρδιοχειρουργούς. Εγώ ήθελα να μπούμε στο Pepsi Center να παρακολουθήσουμε την ομιλία της Michelle Obama, αλλά υπήρχε μία ατελείωτη ουρά για να μπούμε, αφού όλοι όσοι έμπαιναν περνούσαν από έλεγχο και πάλι.



Οπότε είδαμε την ομιλία στις πολλές οθόνες που είχε το CNN Grill. Το πώς θα τα πήγαινε με την ομιλία της ήταν κάτι που τους απασχολούσε όλους. Η Michelle Obama είναι μία δυναμική γυναίκα με δική της καριέρα κ.λ. και έχει δεχθεί συχνά τα πυρά τόσο της καμπάνιας της Hillary στο παρελθόν όσο και των Ρεπουμπλικάνων -που για κάποιο λόγο οι υποψήφιοι πρόεδροί τους έχουν πάντα για γυναίκα την καλή-άχρωμη-αδιάφορη νοικοκυρά η οποία ποτέ δεν έχει κάτι για να ασχοληθούν αντίπαλοι και τύπος.



Η αίσθηση ήταν ότι η Obama τα πήγε πολύ καλά. Το αμερικάνικο κοινό που περίμενε να δει κάτι συγκινητικό, ανθρώπινο, την γυναίκα που υποστηρίζει τον άνδρα της (και, δική μου εκτίμηση, δεν τον επηρεάζει)μ πήρε αυτό που ήθελε. Για να είμαι ειλικρινής και εμένα μου άρεσε η ομιλία της, είχε συναίσθημα, αλλά έδειχνε και μία γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα. Στην σκηνή εμφανίστηκαν και τα δύο παιδιά τους, σε ζωντανή σύνδεση ο Obama που μίλησε μαζί τους και το show απογειώθηκε. Είδα πολλά πρόσωπα πολύ ενθουσιασμένα, γνήσια και πολύ ενθουσιασμένα.

Νομίζω ότι γενικά η χθεσινή βραδιά ήταν μία βραδιά που η καμπάνια των Δημοκρατικών τα πήγε πολύ καλά και κέρδισε πόντους.



Αργότερα πήγαμε σε ένα event (δεν ξέρω ποιος το διοργάνωνε) στο οποίο έγινε και μία μικρή παράσταση από μία γνωστή κωμική ομάδα που ανήκει στο Second City. Το κοινό περιλάμβανε γερουσιαστές, δημοσιογράφους και πολλούς διάφορους τυχαίους όπως εγώ -αλλά θα έλεγα ότι περισσότεροι ήταν οι πρώτοι.







Έκπληξη ήταν η εμφάνιση της Michelle Obama στην σκηνή, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση (αυτό μάλλον δεν θα το δείτε στις ειδήσεις :-).



Οι συζητήσεις που άκουσα γύρω μου είχαν ένα και μόνο θέμα: τί γίνεται στην Α ή Β πολιτεία, που θα παιχτεί, τί θα κάνουν για τον Χ ή τον Ψ από του Ρεπουμπλικάνους.

Κάπως έτσι κύλησαν περίπου 2-3 ώρες και μετά βγήκαμε στο κυνήγι για ταξί που αυτές τις μέρες είναι αδύνατο να βρει κανείς, αφού αυτό το μεγάλο πλήθος τείνει να μετακινείται τις ίδιες ώρες από ή προς το κέντρο της πόλης. Ήμασταν τυχεροί και βρήκαμε σχετικά εύκολα οπότε δεν αργήσαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας.

(περισσότερες φωτογραφίες, στο flickr)

DNC08 - Λίγη γκρίνια

Τρίτη πρωί. Αν και η χθεσινή μέρα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα (θα ακολουθήσει ξεχωριστό post), σήμερα το πρωί όλα μου πήγαν στραβά.

Ο στόχος ήταν να είμαι εγκαίρως στον χώρο που γίνεται το DNC08 ώστε να παρακολουθήσω ένα panel που με ενδιέφερε και για το οποίο είχα βρει ευτυχώς πρόσκληση. (Θα μιλούσε μάλιστα και ο Bill Clinton, οπότε υπήρχε αρκετή ζήτηση).

Έπρεπε λοιπόν να είμαι εκεί 9:45. Τελικά ξεμπέρδεψα με τα credentials γύρω στις 12, μετά από μεγάλη ταλαιπωρία. Σε αυτό έπαιξαν σημαντικό ρόλο:
- Τα αυξημένα μέτρα ασφάλειας. Καμία σχέση με ό,τι είχα δει τις προηγούμενες μέρες.
- Οι λάθος πληροφορίες που μου έδωσαν οι εθελοντές που ρώτησα. Θα έλεγα ότι αυτές ήταν ο κύριος λόγος της ταλαιπωρίας μου.

Γκρρρρ... Ένα πρωινό σχεδόν χαμένο και μία μέρα που ξεκινάω κουρασμένος, έχοντας περπατήσει μερικές ώρες μέσα στην ζέστη, χωρίς να υπάρχει λόγος.

DNC08 - Κυριακή, 24/8

Είναι ξημερώματα Δευτέρας εδώ. Η χθεσινή μέρα ήταν αρκετά γεμάτη.

Το πρωί συνάντησα τον John Aravosis και τον Chris Ryan από το americablog.com. Ο John είχε φτάσει τελικά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, αντί για απόγευμα, διότι η United Airlines είχε αλλάξει την πτήση του, Washington-Denver, από 16:00 σε 13:00 χωρίς να ενημερώσει κανένα, τον έβαλαν σε πτήση στις 17:00 που ερχόταν με στάση στο Chicago, εκεί έμειναν μερικές ώρες μέσα στο αεροπλάνο διότι είχε κάποιο τεχνικό πρόβλημα...

Μου εξήγησαν ότι αν θέλω να δω την πραγματική αμερικάνικη ζωή, πρέπει να πάμε για πρωινό στα Denny's, όπου και πήγαμε -ομελέτες, pan cakes κ.λ., το ένα πιο βλαβερό για την υγεία από το προηγούμενο :-)

Πήραμε ταξί και πήγαμε στην πόλη, το ξενοδοχείο μας είναι σε ένα προάστιο του Denver.

Το Denver είναι μία ωραία πόλη που παρά τους ουρανοξύστες της συνεχίζει να σου δίνει αυτή την αίσθηση του άπλετου χώρου που σου δίνει και η υπόλοιπη περιοχή που είναι μία ατελείωτη πεδιάδα, μέχρι το Rocky Mountain. Έξω από την πόλη, έχεις συχνά την αίσθηση που θα είχες σε ανοικτή θάλασσα, ότι μπορείς να δεις σχεδόν παντού γύρω σου τον ορίζοντα.



Βέβαια, την πόλη δεν θα την δω σε φυσιολογικούς ρυθμούς, ζει αυτές τις μέρες ένα γιγαντιαίο πανηγύρι. Αφίσες σχετικά με το DNC08 παντού, διάφορα κιόσκια που πουλάνε μπλούζες, κονκάρδες, μοιράζουν φυλλάδια κ.λ. Πολλά των Δημοκρατικών, πολλά από διάφορα groups και οργανώσεις και συνδικάτα που τους υποστηρίζουν.







Και αστυνομία σε όλες τις πιθανές μορφές. Πεζοί, έφιπποι, με ποδήλατα, με μηχανές, με περιπολικά, με βανάκια, με ελικόπτερα, με... στολή robocop :-) Από ό,τι κατάλαβα, οι κάτοικοι της πόλης δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοια παρουσία. Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ενώ μοιάζουν "σε θέση μάχης" και περίμενα ότι δεν θα με άφηναν να βγάλω φωτογραφίες, ακόμη και τους πιο τρομακτικούς μπορείς να πας δίπλα τους και να τους τραβήξεις, λες και φωτογραφίζεις τους τσολιάδες στο Σύνταγμα.







Πήγαμε λοιπόν στο ξενοδοχείο όπου λάβαμε τα credentials που θα χρειαστούμε την Δευτέρα (ισχύουν για μία μέρα μόνο, μετά θα πρέπει να παραλάβουμε άλλα). Εκτός από τα credentials μας έδωσαν και μία τσάντα με άπειρα πραγματάκια: από φυλλάδια διάφορων πολιτικών ή ακτιβιστικών ομάδων, μέχρι διαφημιστικό ή sponsored υλικό από διάφορες εταιρείες (από skype μέχρι visa, σοκολάτες και AT&T). Το ίδιο και η τσάντα που ήταν για τα media. Καθίσαμε και ξεκαθαρίσαμε τί θέλουμε και τί όχι, θα ήταν αδύνατο να κουβαλάμε τόσα κιλά επιπλέον όλη την μέρα.



Μετά περπατήσαμε λίγο στο κέντρο. Αγόρασα και μία prepayed card από την AT&T για να έχω ένα αμερικανικό κινητό και να μην χρησιμοποιώ το ελληνικό νούμερό μου που ακόμη και για SMS κοστίζει σημαντικά, αλλά και για να μπορώ να χρησιμοποιήσω twitter με SMS αυτές τις μέρες. Α, να σημειώσω κάτι που δεν ήξερα, στην Αμερική, χρεώνεσαι και όταν λαμβάνεις ένα SMS, χρεώνουν και την αποστολή και την λήψη!

Καταλήξαμε σε ένα "πάρτι" που οργάνωνε το SEIU σε ένα μπαρ. Γίνονται διάφορα τέτοια, για τα οποία ήξεραν ο Chris και ο John -ευτυχώς, διότι αλλιώς δεν θα είχα ιδέα.

Συνάντησα διάφορους bloggers και γενικά κόσμο που γράφει για εφημερίδες, free papers ή ασχολείται με το internet. Είμαι που είμαι κακός με τα ονόματα, προσθέστε και τα αγγλικά και το αποτέλεσμα είναι να θυμάμαι ελάχιστα. Αλλά όταν άκουσα το όνομα του Jerome Armstrong, του λέω, "αυτό το όνομα το ξέρω". Προφανώς, αφού είναι ιδρυτής του MyDD, αλλά και έχει γράψει μαζί με τον Moulitsas το Crashing the Gate για το οποίο είχα μιλήσει πριν από ένα χρόνο. (Στην φωτογραφία κάτω, ο Jerome Armstrong μαζί με την Jane Hamsher από το FireDogLake)



Τελικά καταλήξαμε με τον John και τον Chris σε ένα εστιατόριο για βραδινό burger -όπως αποδείχθηκε το εστιατόριο ανήκει σε Έλληνα :-)



Γυρίσαμε κατά τις 22:00 στο ξενοδοχείο, αφού ήμασταν όλοι κουρασμένοι.

Στο CNN που έβαλα να δω στο δωμάτιο, ένα από τα κύρια θέματα ήταν και πάλι η Hillary Clinton. Από ό,τι φαίνεται το θέμα του αν θα στηρίζει ουσιαστικά ή όχι τον Obama, είναι από τα σημαντικότερα προβλήματα των Δημοκρατικών. Μέχρι ο Obama να ανακοινώσει ότι ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του θα είναι ο Biden (που προσωπικά μου αρέσει, όσο είδα δηλώσεις του), πολλοί θεωρούσαν βέβαιο ότι την θέση αυτή θα την έχει η Hillary. Οι αναλύσεις και συζητήσεις για το θέμα πολλές και όχι μόνο στα media, ήταν κάτι που το άκουσα αρκετές φορές όλη την μέρα. Και δεν είναι μόνο η θέση που παίρνει η ίδια (και μπορεί ίσως να υπάρχει απόσταση στην θέση που ανακοινώνει επίσημα και στην θέση που κρατάει ανεπίσημα), αλλά και το πώς αισθάνονται όσοι την υποστηρίζουν, από απλούς ψηφοφόρους μέχρι υψηλόβαθμα στελέχη των Δημοκρατικών.

Όπως και να έχει, δεν αποκλείεται οι εκλογές να κριθούν σε σημαντικό βαθμό σε αυτό το θέμα, ειδικά στις πολιτείες που "παίζονται" (swinging states) και δεν είναι δεδομένο ότι θα κερδίσει το ένα ή το άλλο κόμμα: Kατά πόσο το στρατόπεδο των Clinton θα συμβάλει στην εκλογή ουσιαστικά ή θα αποτελέσει ένα πρόβλημα και βαρίδι στην καμπάνια του Obama. Μερικοί από τους bloggers που μίλησα εξέφρασαν και το παράπονό τους: "γιατί εμείς οι Δημοκρατικοί έχουμε κάθε φορά τέτοια προβλήματα και οι Ρεπουμπλικάνοι συντάσσονται στρατευμένα πίσω από τον εκάστοτε υποψήφιο; Για αυτό χάνουμε."

Σήμερα ξεκινάει το Συνέδριο. Ελπίζω (και φαντάζομαι) ότι θα έχω πιο ενδιαφέροντα πράγματα να γράψω από δω και πέρα!

update: ρίξτε και μία ματιά στο post του John.