Διαβάζω σήμερα στο in.gr τις δηλώσεις του Ρουσόπουλου:
Ο κ.Παπανδρέου ομιλεί περί 'σπείρας' και άλλων τινών, χρησιμοποιεί μια σειρά από εκφράσεις που προσβάλλουν τον πολιτικό διάλογο και τοποθετούν την αντιπαράθεση σε άλλο επίπεδο από τον πολιτικό πολιτισμό που έχει οριοθετήσει ο πρωθυπουργός.
Σιγά τον "χαρακτηρισμό" που έθιξε τον Πρωθυπουργό (του οποίου το πολιτικό λεξιλόγιο περιλαμβάνει λέξεις όπως "νταβατζής")! Με ενοχλεί πολύ ο καθωσπρεπισμός γενικά και ο πολιτικός καθωσπρεπισμός ειδικά. Την ώρα που σε έχουν κλέψει και φωνάζεις για να βρείς το δίκιο σου, να σου απαντάει ο άλλος ότι "σας παρακαλώ κύριε, χαμηλώστε τον τόνο της φωνής σας" -και να σου ρίχνει και αυτό το αφηψηλού βλέμμα αποδοκιμασίας. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ; ΔΩΣΤΑ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΜΕΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΑ!
Ο πολιτικός καθωσπρεπισμός έχει πάντα ένα στόχο: να κρύψει την ουσία. Θυμάστε πριν από εννέα χρόνια, όταν κατηγορούσαν τον Πάγκαλο; "πώ, πώ, πώ, δεν είναι αυτός τρόπος να μιλάει ένας πολιτικός", έλεγαν οι "καθωσπρέπει". Τί είχε πει ο άνθρωπος; Αποκάλεσε τον πολιτικό του αντίπαλο στον Δήμο Αθηνών "κύριο Τίποτα". Εννέα χρόνια μετά, πόσοι έχουν έρθει στα λόγια του;
Και για το συγκεκριμένο: ο διάλογος που γίνεται αυτή την στιγμή δυστυχώς δεν είναι πολιτικός. Πολιτικός διάλογος είναι να συζητάμε αν ο Προϋπολογισμός θα ρίξει το βάρος του στο Α ή το Β, αν θα ακολουθήσουμε την μία ή την άλλη πολιτική στην Γεωργία ή στις Διεθνείς Σχέσεις. Όταν μιλάμε για διασπάθιση δημόσιου χρήματος που γίνεται με σαφή πολιτική κάλυψη, τότε είναι άλλο πράγμα.
Ρε γαμώτο, εγώ είμαι άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά όταν τα ακούω αυτά, τρελαίνομαι! Μου αρέσει χίλιες φορές περισσότερο η αντιπαράθεση για πολιτικά θέματα αντί για την σημερινή μιζέρια. Αλλά με αυτή την αλαζονεία (γιατί αλαζονεία δείχνει ο καθωσπρεπισμός του Ρουσόπουλου στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία), βγαίνω από τα ρούχα μου!