2009-12-18

προς 3 Εξεταστικές Επιτροπές

Πρόταση για τρείς Εξεταστικές Επιτροπές της Βουλής κατέθεσαν βουλευτές τους ΠΑΣΟΚ:

- υπόθεση SIEMENS
- υπόθεση ομολόγων
- υπόθεση Χρηματιστηρίου

Ίσως σε πολλές περιπτώσεις στις παραπάνω υποθέσεις, οι ποινικές ευθύνες να έχουν παραγραφεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ανοίξουν και τουλάχιστον να μάθουμε τον ρόλο του κάθε εμπλεκόμενου.

Διανύουμε μία πολύ δύσκολη περίοδο. Οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί, οι υποδομές δεν υπάρχουν ή δεν λειτουργούν, η παραγωγικότητα της χώρας είναι σε μαύρα χάλια και χρωστάμε παντού. Για να βγούμε από αυτή την πολυδιάστατη κρίση, χρειάζεται να αλλάξουμε πρακτικές και πολιτικές με τις οποίες είχαμε βολευτεί όλοι μας -ακόμη και αν μόνο μερικοί κέρδιζαν τελικά από αυτές.

Το έχω γράψει πολλές φορές: το μεγαλύτερο έλλειμμα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας. Αυτό το έλλειμμα δεν μας επιτρέπει να κάτσουμε και να συζητήσουμε τα προβλήματα, να βρούμε τις λύσεις, να πιστέψουμε τις δεσμεύσεις. Δεν εντοπίζεται μόνο στην πολιτική, αλλά και στην δικαιοσύνη, στις σχέσεις εργαζόμενων-εργοδοτών, στα κίνητρα των συνδικαλιστών, στην σχέση πολίτη-αστυνομίας, στην λειτουργία της δημοσιογραφίας, παντού.

Ο πολιτικός κόσμος είχε εδώ και καιρό την δυνατότητα (και την υποχρέωση) να κάνει το πρώτο βήμα. Όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά μετατράπηκε σε κύριο μέρος του προβλήματος, τουλάχιστον στα μάτια του κόσμου.

Σήμερα, ο πολιτικός κόσμος, δεν έχει άλλη επιλογή. Οι υποθέσεις αυτές πρέπει να ανοίξουν, ονόματα και ευθύνες πρέπει να ακουστούν. Το "ή θα μας πάρουν με τις πέτρες" που είχε πει ο Παπανδρέου πριν από 1 χρόνο, είναι πιο κοντά παρά ποτέ.

Κύριοι βουλευτές, όλων των κομμάτων: αυτή είναι η ευκαιρία σας.

2009-12-15

Εξεταστική Επιτροπή με 120 ψήφους

"120 ψήφοι θα απαιτούνται, πλέον, για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής, όπως δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αντικείμενο τα θέματα της διαφθοράς." --πηγή: Ελευθεροτυπία

Αυτό θα είναι πολύ σοβαρό βήμα για την αντιμετώπιση της διαφθοράς στον χώρο της πολιτικής, αφού πλέον θα μπορεί και η αντιπολίτευση (αλλά και μόνο ένα μέρος της κυβερνητικής πλειοψηφίας) να οδηγήσει στην σύσταση εξεταστικής επιτροπής στην Βουλή.

2009-12-12

Είναι απίστευτοι οι τύποι!

Ο Μαρκόπουλος (ΝΔ) κατηγορεί την Κατσέλη στο δελτίο του MEGA (χθες, 11.12.2009) ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φταίει για την κατάσταση της οικονομίας!

Αλλά το αποκορύφωμα είναι η Τρέμη που είπε στην Κατσέλη ότι... με την σημερινή κυβέρνηση προέκυψε το πρόβλημα με τον δανεισμό της Ελλάδας!

Συνέντευξη τύπου Γιώργου Παπανδρέου αμέσως μετά την λήξη των εργασιών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες.

Ολόκληρη η συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά την λήξη των εργασιών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες (11.12.2009)

2009-12-11

η τότε "καταστροφολογία" μοιάζει σήμερα όνειρο!

Με τις καταιγιστικές εξελίξεις στην οικονομία και με την αποκάλυψη των πραγματικών στοιχείων για χρέος και έλλειμμα, έχουμε ξεχάσει με βάση ποια νούμερα μιλούσαν όλα τα κόμματα προεκλογικά -συνηθισμένοι στην χρόνια πολιτική απραξία των κυβερνήσεων Καραμανλή, οι τελευταίοι δύο μήνες, μετά τις 4/10, μοιάζουν σαν αιώνες.

Διαβάζω στον Βασικό Σχολιασμό (18.9.2009), στην μέση της προεκλογικής μάχης, τα πράγματα για τα οποία το ΠΑΣΟΚ κατηγορούσε την κυβέρνηση της ΝΔ:

1. Όταν το ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας, θα έχει ως αποτέλεσμα το έλλειμμα του ΑΕΠ να φτάσει το 7-8%, ο υπουργός οικονομίας μας έλεγε ότι καταστροφολογούσαμε, ότι υπονομεύαμε την οικονομία και ότι είμαστε ...πράσινα παπαγαλάκια που βλέπουν παντού συμφορές, την ώρα που όλα πάνε μια χαρά.

2. Χθες, ο -«όλα πάνε μια χαρά»- υπουργός Οικονομίας, παραδέχθηκε δημόσια ότι το έλλειμμα θα φτάσει το 6%. Καμία σχέση με τις εκτιμήσεις του για έλλειμμα 3,7% στο τέλος του χρόνου. Και καμία σχέση με τις εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών που προβλέπουν ότι το έλλειμμα μπορεί να φτάσει ακόμη και σε διψήφιο αριθμό.

Τελικά, η "καταστροφολογία της αντιπολίτευσης" ακούγεται σήμερα ως όνειρο μπροστά στην πραγματικότητα που έκρυβε επιμελώς από όλους η ΝΔ...

2009-12-07

ποιος θα ήθελε να είναι στην θέση του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη;

Το έχω γράψει και παλιότερα: θεωρώ ότι η παρουσία πάνοπλων αστυνομικών στο κέντρο της πρωτεύουσας αποτελεί περίτρανη απόδειξη της αποτυχίας μας ως κοινωνία -μία κοινωνία με τόσο βαθιά προβλήματα που για να διατηρήσει την τάξη έχει ανάγκη (τουλάχιστον) την απειλή του όπλου. Κρίνοντας λοιπόν από την έκταση της παρουσίας της αστυνομίας τις τελευταίες μέρες, η κοινωνία μας έχει αποτύχει παταγωδώς.

Όπως και σε τόσους άλλους τομείς, η σημερινή κυβέρνηση ανέλαβε και στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης: κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία προαναγγελθείσα βίαια σύγκρουση. Και όποιος δεν το βλέπει αυτό, εθελοτυφλεί.

Με αυτούς που έχουν δηλώσει ως επιδίωξή τους να καταργήσουν την έννομη τάξη, ενισχυμένους. Με τους χαβαλέδες/μπαχαλάκηδες να περιμένουν την ευκαιρία για να εκτονωθούν, να αυτοεπιβεβαιωθούν ή να λύσουν παλιούς λογαριασμούς με την αστυνομία. Με τους δραστήριους, ενεργούς πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά να μην εμπιστεύονται το κράτος και την αστυνομία και να τους θεωρούν εχθρούς τους. Με αρκετούς να επιζητούν την σύγκρουση και την κλιμάκωση όποιων επεισοδίων. Με την αστυνομία να έχει δώσει τα τελευταία χρόνια πολλαπλά δείγματα κατάχρησης εξουσίας, παρανομίας, ατιμωρησίας, ίσως και συνεργασίας με ακραία στοιχεία -πρακτικές που ενισχύουν και στηρίζουν όλα όσα λέγονται εναντίον της.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει πολίτης με δημοκρατικές ευαισθησίες που θα ήθελε να είναι στην θέση του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη αυτές τις μέρες. Γιατί σε αντίθεση με όλους εμάς που μπορούμε να επισημαίνουμε τί δεν πρέπει να κάνει η αστυνομία, αυτός έπρεπε να αποφασίσει τί θα κάνει.

Και νομίζω ότι έκανε το μόνο πράγμα που θα μπορούσε, την δεδομένη στιγμή.

Χρησιμοποίησε, την αστυνομική δύναμη που είχε στην διάθεσή του -αυτή, που δυστυχώς έχει (κατά την γνώμη μου) διασυνδέσεις με ακροδεξιά στοιχεία, που διακρίνεται συχνά από ανικανότητα, που, αν μη τί άλλο, δεν έχει στο σύνολό της το επίπεδο και το ήθος που θα θέλαμε. Δεν βλέπω πώς θα μπορούσε μέσα σε 50-60 μέρες να αλλάξει την αστυνομία στο σύνολό της.

Και έδρασε στο νομικό πλαίσιο που υπάρχει σήμερα -για το οποίο έχω εκφράσει τις ενστάσεις μου, αλλά αυτό είναι σήμερα.

Κάτι κατάφερε. Αυτό το "κάτι" είναι ότι αντιμετώπισε το ένα μέρος του προβλήματος, ότι δηλαδή, αυτές τις μέρες η κατάσταση δεν ξέφυγε από κάθε όριο (από καμία πλευρά), όπως ήταν πολύ πιθανό (και όπως είχε προαναγγελθεί) να γίνει.

Προσωπικά δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να είναι καλύτερη η έκβαση -όχι ότι ήταν καλή, απλά δεν μπορώ να δω πώς θα πολύ ήταν καλύτερη, με τα δεδομένα που υπάρχουν. Μπορώ να θυμηθώ τί έγινε πριν από ένα χρόνο, με την απουσία της αστυνομίας. Μπορώ και να φανταστώ τα έκτροπα από την πλευρά της συγκεκριμένης αστυνομίας, κάτω από μία άλλη, συντηρητική, πολιτική ηγεσία που θα αποφάσιζε να δείξει "σιδερένια πυγμή".

Δεν θεωρώ ότι πέτυχε -είδαμε αστυνομικούς να επιτίθενται με τις μηχανές τους στο πλήθος, είδαμε και εγκληματικά στοιχεία να χτυπάνε με καδρόνια αστυνομικούς και πανεπιστημιακούς. Ούτε ότι απέτυχε -σε καμία περίπτωση τα γεγονότα δεν είχαν την έκταση που όλοι φοβόμασταν.

Αυτό θα το κρίνω στο επόμενο διάστημα:

Αν καταλήξουμε κάθε φορά να χρειάζονται χιλιάδες πάνοπλοι αστυνομικοί στους δρόμους που θα δείχνουν αυταρχικότητα και εκατοντάδες προσαγωγές για να διατηρούμε την έννομη τάξη, τότε ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και η κυβέρνηση έχουν αποτύχει. [*]

Αν μέσα στο επόμενο διάστημα δούμε να καταδικάζονται (πειθαρχικά, αλλά και ποινικά) οι αστυνομικοί που άσκησαν βία χωρίς λόγο ή ακολούθησαν εγκληματικές τακτικές, αν δούμε επιτέλους να φέρουν οι αστυνομικοί διακριτικά, αν καταργηθεί ο νόμος περί κουκούλας και DNA, αν δούμε την αστυνομία να μετατρέπεται σε αυτό που πρέπει να είναι, τότε θα μιλάμε για μία σημαντική και ουσιαστική επιτυχία. [*]

Θα περιμένω, λοιπόν.

--
[*] θεωρώ περιττό να αναφέρω ότι το θέμα δεν είναι μόνο θέμα αστυνομίας: πρέπει παράλληλα να λυθούν πολλά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, πρέπει να επανέλθει η αίσθηση ότι απονέμεται δικαιοσύνη, ότι υπάρχει ελπίδα, ότι μπορούμε και έχει αξία να αγωνιζόμαστε όλοι μαζί και όχι να πολεμάμε μεταξύ μας τραβώντας διάφορες διαχωριστικές γραμμές.