Πριν από λίγο ανακοινώθηκε ότι νικητής των εσωκομματικών εκλογών για την ανάδειξη νέου αρχηγού στην ΝΔ είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Είναι νωρίς ακόμη, αλλά θα κάνω μία προσπάθεια να απαριθμήσω μερικές από τις σκέψεις μου.
1. Η επιλογή της ΝΔ να ακολουθήσει το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ για μία ανοικτή διαδικασία εκλογής από την βάση της, ήταν πολύ σωστή. Τα ελληνικά κόμματα έχουν ανάγκη ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες, νομίζω ότι τώρα που τα δύο μεγαλύτερα τις έχουν υιοθετήσει, θα υποχρεωθούν αργά ή γρήγορα και τα υπόλοιπα.
2. Τα σενάρια που ακούγονται περί πιθανής διάσπασης της ΝΔ, θεωρώ ότι είναι αβάσιμα και ο λόγος είναι ακριβώς η συμμετοχή της βάσης που δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση της επιλογής της.
3. Πιστεύω ότι η Ντόρα Μπακογιάννη θα ήταν πιο ευάλωτη σε επιθέσεις από το ΠΑΣΟΚ, ειδικά λόγω της σχέσης της με το περιβάλλον των σκανδάλων της SIEMENS.
4. Από την άλλη, ο Αντώνης Σαμαράς θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να πείσει στις επόμενες εκλογές ως αρχηγός της ΝΔ. Προσωπικά δεν έχω στο μυαλό μου κανένα επίτευγμά του, κανένα έργο του, ως υπουργός -και αυτά που έχω από το 1993, φαντάζομαι ότι δεν θα θέλει να τα θυμίσει.
5. Η ΝΔ μετακινείται πιο δεξιά από ότι ήταν σήμερα. Δυσκολεύομαι να καταλάβω τί είναι ο "κοινωνικός φιλελευθερισμός", αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν έχει καμία σχέση με ελευθερίες στην κοινωνία: περιμένω να δω πολύ πιο συντηρητικές απόψεις από αυτές που εξέφραζε ως σήμερα η ΝΔ σε θέματα που σχετίζονται με ελευθερίες, με ελευθερία έκφρασης, με δικαιώματα μειονοτήτων, κ.λ.
6. Το φλερτάρισμα του Αντώνη Σαμαρά με μία πιο εθνικιστική θεώρηση (αν σε κάτι ήταν ξεκάθαρος ήταν στην τοποθέτησή του περί Ευρώπης των Εθνών και όχι Ευρώπης των Λαών...), σίγουρα θα ανησυχήσει τον Καρατζαφέρη -δεν με πειράζει καθόλου.
7. Το όνομα δεν αρκεί στην πολιτική. Ναι, για ένα πολιτικό είναι σίγουρα πολύτιμο εφόδιο το να μεγαλώσει σε ένα σπίτι με πολιτικούς και είναι βολικό να φέρει και το όνομα ενός γνωστού πολιτικού. Αυτό δεν είναι αρκετό όμως: απόδειξη η Ντόρα Μπακογιάννη που έχει καταλήξει να είναι (στην καλύτερη περίπτωση) το #3 στην ΝΔ, κάτω από τον Σαμαρά και τον Αβραμόπουλο.
8. Σε συνέχεια του προηγούμενου, είναι λυπηρό, πολύ λυπηρό, ότι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αναδείχθηκε σε υπαρχηγός (δική μου εκτίμηση) της ΝΔ: θεωρώ ότι είναι ένας πολιτικός που όχι μόνο δεν έχει να αναδείξει έργο, αλλά και που συχνά έκανε κακό στα πόστα που ανέλαβε, ασχολούμενος απολειστικά και μόνο με την προσωπική του εικόνα (την κατάσταση που άφησε στο Υπ. Υγείας την ζούμε όλοι μας, όσο για την κατάσταση που άφησε τον Δήμο Αθηναίων σας παραπέμπω στις τότε δηλώσεις της Μπακογιάννη που ανέλαβε μετά από αυτόν).
9. Ο νέος αρχηγός στην πρώτη του δήλωση ως αρχηγός της ΝΔ, συμπεριφέρθηκε ως να μην ήταν η ΝΔ στην εξουσία μέχρι πριν από 2 μήνες, ως να μην έχει ευθύνες για την κατάσταση του κράτους, της οικονομίας, της θέσης μας στην ΕΕ. Μπορεί να επιλέξει να τα ξεχάσει, αλλά οι πολίτες θα κάνουν πολύ καιρό. Αν δεν φύγουν από το προσκήνιο τα πρόσωπα που άσκησαν αυτές τις πολιτικές επί ΝΔ, αν η ΝΔ δεν κάνει δημόσια αυτοκριτική ως παράταξη σε κάποιο επερχόμενο συνέδριο, αν δεν κάνει απολογισμό των πεπραγμένων των κυβερνήσεων Καραμανλή, αν δεν στηρίξει οποιαδήποτε προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να ανοίξει τις υποθέσεις των σκανδάλων των προηγούμενων ετών (ή ακόμη καλύτερα, να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση), μπορεί να δει τα ποσοστά της να συρρικνώνονται ακόμη περισσότερο.
Υ.Γ.:
10. Ο σημερινός αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης "ανακάλυψε" το internet... πολύ πρόσφατα. Το γεγονός ότι το προσωπικό του domain, samarasantonis.gr ξεκίνησε να λειτουργεί στις 14-10-2009 (ούτε καν προεκλογικά!!!), κάτι δείχνει. Θεωρώ ότι αυτό θα είναι σοβαρό πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία που σχετικά πρόσφατα άρχισε να ξανοίγεται μαζικά στον κόσμο του internet και να ανακαλύπτει πώς αυτό μπορεί να αξιοποιηθεί για συμμετοχή στα κοινά, για νέες μορφές επιχειρηματικότητας, για την καλλιτεχνική δημιουργία κ.λ.
2009-11-29
έλα, λίγη ντροπή...
"Το ό,τι ακριβώς είμαστε η πρώτη παράταξη, που υιοθετεί αυτές τις διαδικασίες για την ανάδειξη της ηγεσίας της από τη κοινωνική και πολιτική της βάση δείχνει πλέον, ότι η Ελλάδα περνάει το κατώφλι μια καινούργιας εποχής."
Αυτά, τα είπε ο κ. Αβραμόπουλος, στις 29/11/2009!.
Θα μου πείτε, σιγά μην ντραπεί να πει ψέματα, ο πολιτικός που το μόνο έργο που έχει να παρουσιάσει είναι... η Διακήρυξη Λήξεως του Πελοποννησιακού Πολέμου! (και κάτι ελλείμματα στα νοσοκομεία, κ.λ. αλλά αυτά πέρασαν, ήταν πριν από 2 μήνες και τα ξεχάσαμε)
Και αυτό τί ήταν;
(Αύριο: ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ανακαλύπτει την Αμερική και την πυρηνική ενέργεια.)
Αυτά, τα είπε ο κ. Αβραμόπουλος, στις 29/11/2009!.
Θα μου πείτε, σιγά μην ντραπεί να πει ψέματα, ο πολιτικός που το μόνο έργο που έχει να παρουσιάσει είναι... η Διακήρυξη Λήξεως του Πελοποννησιακού Πολέμου! (και κάτι ελλείμματα στα νοσοκομεία, κ.λ. αλλά αυτά πέρασαν, ήταν πριν από 2 μήνες και τα ξεχάσαμε)
Και αυτό τί ήταν;
(Αύριο: ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ανακαλύπτει την Αμερική και την πυρηνική ενέργεια.)
2009-11-24
2009-11-19
blogger, blogger, ποιος είσαι;
Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να απασχολούμαι στο ΠΑΣΟΚ (και λίγο πιο πριν, για την ακρίβεια), φρόντισα όχι μόνο να το δημοσιεύσω στο blog μου, αλλά και να το αναφέρω σε εμφανές σημείο ώστε η σχέση μου (και το είδος της σχέσης αυτής) με ένα πολιτικό χώρο να είναι φανερή σε οποιονδήποτε διαβάζει κάτι που γράφω.
Είναι μεγάλος μπελάς. Και συχνά, μπορεί να θεωρείς ότι δεν έχει σημασία, αφού το ίδιο θα έλεγες ανεξάρτητα με το που εργάζεσαι. Όμως, θεωρώ ότι είναι υποχρέωση κάποιου που μιλάει και γράφει δημόσια να διευκρινίζει ποιος είναι, τουλάχιστον σε σχέση με το αντικείμενο που πραγματεύεται.
Προφανώς, δεν παίζει κανένα ρόλο το αν δουλεύεις στην IBM ή το supermarket της γειτονιάς σου ή την ΝΔ ή στο γραφείο ενός υπουργού, αν γράφεις στο blog σου ταξιδιωτικές ιστορίες ή κηπουρική.
Με λύπη μου όμως, κάθε λίγο και λιγάκι, διαπιστώνω ότι bloggers που ασχολούνται (και) με πολιτικά θέματα και κάνουν δημόσια πολιτική κριτική, εργάζονται (και μάλιστα, την ίδια περίοδο) σε κόμματα ή υπουργούς ή πολιτικούς, χωρίς να το αναφέρουν ξεκάθαρα [*] ή ακόμη και χωρίς να το αναφέρουν καθόλου.
Μπορεί να έχει, μπορεί και να μην έχει σημασία να το αποκαλύπτετε -αλλά αν σέβεστε τους αναγνώστες σας, θα τους δώσετε όλες τις πληροφορίες ώστε να κρίνουν οι ίδιοι.
--
[*] δεν θεωρώ ότι το να αναφέρει κάποιος την επαγγελματική του σχέση με ένα κόμμα πρέπει να γίνεται π.χ. σε ένα post που μετά από λίγο καιρό είναι αδύνατο να ανακαλύψει ο περαστικός αναγνώστης.
Είναι μεγάλος μπελάς. Και συχνά, μπορεί να θεωρείς ότι δεν έχει σημασία, αφού το ίδιο θα έλεγες ανεξάρτητα με το που εργάζεσαι. Όμως, θεωρώ ότι είναι υποχρέωση κάποιου που μιλάει και γράφει δημόσια να διευκρινίζει ποιος είναι, τουλάχιστον σε σχέση με το αντικείμενο που πραγματεύεται.
Προφανώς, δεν παίζει κανένα ρόλο το αν δουλεύεις στην IBM ή το supermarket της γειτονιάς σου ή την ΝΔ ή στο γραφείο ενός υπουργού, αν γράφεις στο blog σου ταξιδιωτικές ιστορίες ή κηπουρική.
Με λύπη μου όμως, κάθε λίγο και λιγάκι, διαπιστώνω ότι bloggers που ασχολούνται (και) με πολιτικά θέματα και κάνουν δημόσια πολιτική κριτική, εργάζονται (και μάλιστα, την ίδια περίοδο) σε κόμματα ή υπουργούς ή πολιτικούς, χωρίς να το αναφέρουν ξεκάθαρα [*] ή ακόμη και χωρίς να το αναφέρουν καθόλου.
Μπορεί να έχει, μπορεί και να μην έχει σημασία να το αποκαλύπτετε -αλλά αν σέβεστε τους αναγνώστες σας, θα τους δώσετε όλες τις πληροφορίες ώστε να κρίνουν οι ίδιοι.
--
[*] δεν θεωρώ ότι το να αναφέρει κάποιος την επαγγελματική του σχέση με ένα κόμμα πρέπει να γίνεται π.χ. σε ένα post που μετά από λίγο καιρό είναι αδύνατο να ανακαλύψει ο περαστικός αναγνώστης.
θέμα "άρσης ανωνυμίας στα blogs"; ελπίζω όχι.
update 20.11.2009 σημαντική και θετικότατη εξέλιξη στο θέμα. Μέσα από το twitter, ο υπουργός δηλώνει ότι: "Συμφωνούμε, δεν θέσαμε ποτέ θέμα "άρσης ανωνυμίας" στα blogs". ---
Διαβάζω σήμερα ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης θέτει θέμα άρσης ανωνυμίας στα blogs.
Αν και η φράση ακούγεται πολύ συχνά, νομίζω ότι καλό είναι να διευκρινίσω ότι κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να τεθεί το θέμα μόνο για τα blogs. Αν τεθεί, θα τεθεί για το internet στο σύνολό του, δηλαδή για όλες τις υπηρεσίες που παρέχονται μέσω internet, αφού πολύ απλά:
1. Δεν υπάρχει σαφής ορισμός του blog (όχι, δεν έχω blog, έχω forum, site, κ.λ.)
2. Όλες οι παράνομες δραστηριότητες που μπορούν να τελεστούν μέσω blog μπορούν να τελεστούν και μέσω twitter, facebook, friendfeed, youtube, delidious κ.λ.
Ας δούμε τώρα τί εννοούμε "άρση ανωνυμίας". Μιλάμε στην πραγματικότητα για άρση του απορρήτου των επικοινωνιών και για άρση απορρήτου προσωπικών δεδομένων (όπως είναι π.χ. το IP, τα emails κ.λ.) Αυτό βεβαίως και γίνεται σήμερα, σε περιπτώσεις κακουργηματικών πράξεων: αν ξεπλένετε χρήματα, αν οργανώνετε δολοφονίες, αν χρησιμοποιείτε το internet για εμπόριο ναρκωτικών κ.λ. ο εισαγγελέας μπορεί πολύ εύκολα να ζητήσει από όλους τους εμπλεκόμενους (τον ISP σας, τον email provider, το Google, το Yahoo κ.λ.) στην Ελλάδα ή και στο εξωτερικό (ανάλογα με τις συμφωνίες που έχει η χώρα μας με άλλες σε αυτά τα θέματα) την άρση του απορρήτου.
Το θέμα που καίει πολιτικούς και άλλα δημόσια πρόσωπα, αλλά όχι μόνο, και το οποίο προβάλλεται ως κύριο επιχείρημα, είναι η δυσφήμιση και η συκοφαντική δυσφήμιση.
Εδώ υπάρχει ένα θέμα, με δεδομένο ότι το Internet έχει αλλάξει τους κανόνες: ο καθένας μπορεί κρυβόμενος πίσω από την προστασία της ανωνυμίας που του παρέχει το internet να συκοφαντήσει και να δυσφημίσει, χωρίς να δικαστεί και κατά συνέπεια, χωρίς να έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του. (Αντίθετα, στην περίπτωση των παραδοσιακών ΜΜΕ που έχουν εξ ορισμού φυσική παρουσία, είναι εύκολο για τον θιγόμενο να προσφύγει εναντίον τους στα δικαστήρια.)
Την άποψή μου για ένα παρόμοιο νόμο την έχω αναφέρει πολλές φορές, θα την επαναλάβω και εδώ:
1. το πρόβλημα δεν θα λυθεί με οποιονδήποτε νόμο σε αυτή την κατεύθυνση. Πρακτικά, οι χρήστες, ειδικά αυτοί που έχουν ως σκοπό την συκοφαντική δυσφήμιση, θα βρούν τους εύκολους τρόπους που υπάρχουν για να προστατευθούν.
2. ένας νόμος που απλά επιτρέπει την άρση του απορρήτου για δυσφήμιση, θα δημιουργήσει πολύ σοβαρότερες παρενέργειες σε άλλους τομείς των ελευθεριών μας και των δικαιωμάτων μας.
Δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και θα είμαστε στο έλεος οποιουδήποτε θέλει να μας δυσφημίσει; Νομίζω ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και να θεσμοθετήσουμε. Για παράδειγμα:
1. Να δώσουμε κίνητρα σε όσους διατηρούν μία σταθερή παρουσία στο internet να το κάνουν επώνυμα. Π.χ. να γίνει πολύ πιο εύκολο να έχεις νόμιμα έσοδα από διαφημίσεις στο site/blog σου, κάτι το οποίο προφανώς δεν γίνεται ανώνυμα.
2. Να εξετάσουμε μηχανισμούς (νομικούς και τεχνικούς) μέσα από τους οποίους θα μπορούσε να μειωθεί ή και να εκμηδενιστεί η ζημιά που προκαλείται από ένα δυσφημιστικό σχόλιο, αφού αυτό αποδειχθεί στα δικαστήρια. Αυτό μπορεί να είναι αντικείμενο συμβάσεων με ξένες χώρες ή ακόμη και διαφορετικού χειρισμού από την ελληνική δικαιοσύνη (π.χ. οι υποθέσεις που σχετίζονται με θέματα internet να εκδικάζονται με (ανάλογες) "ταχύτητες internet")
3. Να εξετάσουμε την ευθύνη που έχουν τα ΜΜΕ όταν αναπαράγουν ανυπόστατες και αδιασταύρωτες πληροφορίες, καλυπτόμενα πίσω από το ότι "τις αναφέρουν blogs" -ειδικά σε ένα κοινό που δεν έχει τις γνώσεις και την εμπειρία για να αξιολογήσει την πηγή "blogs".
Θεωρώ ότι θα ήταν μεγάλο λάθος από τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη να προσπαθήσει να λύσει το θέμα με την μέθοδο "άρσης της ανωνυμίας των μπλογκ". Σε κάθε περίπτωση, το θέμα αυτό θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο εκτενούς διαλόγου πριν φτάσουμε σε κάποια σχετική νομοθεσία.
Διαβάζω σήμερα ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης θέτει θέμα άρσης ανωνυμίας στα blogs.
Αν και η φράση ακούγεται πολύ συχνά, νομίζω ότι καλό είναι να διευκρινίσω ότι κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να τεθεί το θέμα μόνο για τα blogs. Αν τεθεί, θα τεθεί για το internet στο σύνολό του, δηλαδή για όλες τις υπηρεσίες που παρέχονται μέσω internet, αφού πολύ απλά:
1. Δεν υπάρχει σαφής ορισμός του blog (όχι, δεν έχω blog, έχω forum, site, κ.λ.)
2. Όλες οι παράνομες δραστηριότητες που μπορούν να τελεστούν μέσω blog μπορούν να τελεστούν και μέσω twitter, facebook, friendfeed, youtube, delidious κ.λ.
Ας δούμε τώρα τί εννοούμε "άρση ανωνυμίας". Μιλάμε στην πραγματικότητα για άρση του απορρήτου των επικοινωνιών και για άρση απορρήτου προσωπικών δεδομένων (όπως είναι π.χ. το IP, τα emails κ.λ.) Αυτό βεβαίως και γίνεται σήμερα, σε περιπτώσεις κακουργηματικών πράξεων: αν ξεπλένετε χρήματα, αν οργανώνετε δολοφονίες, αν χρησιμοποιείτε το internet για εμπόριο ναρκωτικών κ.λ. ο εισαγγελέας μπορεί πολύ εύκολα να ζητήσει από όλους τους εμπλεκόμενους (τον ISP σας, τον email provider, το Google, το Yahoo κ.λ.) στην Ελλάδα ή και στο εξωτερικό (ανάλογα με τις συμφωνίες που έχει η χώρα μας με άλλες σε αυτά τα θέματα) την άρση του απορρήτου.
Το θέμα που καίει πολιτικούς και άλλα δημόσια πρόσωπα, αλλά όχι μόνο, και το οποίο προβάλλεται ως κύριο επιχείρημα, είναι η δυσφήμιση και η συκοφαντική δυσφήμιση.
Εδώ υπάρχει ένα θέμα, με δεδομένο ότι το Internet έχει αλλάξει τους κανόνες: ο καθένας μπορεί κρυβόμενος πίσω από την προστασία της ανωνυμίας που του παρέχει το internet να συκοφαντήσει και να δυσφημίσει, χωρίς να δικαστεί και κατά συνέπεια, χωρίς να έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του. (Αντίθετα, στην περίπτωση των παραδοσιακών ΜΜΕ που έχουν εξ ορισμού φυσική παρουσία, είναι εύκολο για τον θιγόμενο να προσφύγει εναντίον τους στα δικαστήρια.)
Την άποψή μου για ένα παρόμοιο νόμο την έχω αναφέρει πολλές φορές, θα την επαναλάβω και εδώ:
1. το πρόβλημα δεν θα λυθεί με οποιονδήποτε νόμο σε αυτή την κατεύθυνση. Πρακτικά, οι χρήστες, ειδικά αυτοί που έχουν ως σκοπό την συκοφαντική δυσφήμιση, θα βρούν τους εύκολους τρόπους που υπάρχουν για να προστατευθούν.
2. ένας νόμος που απλά επιτρέπει την άρση του απορρήτου για δυσφήμιση, θα δημιουργήσει πολύ σοβαρότερες παρενέργειες σε άλλους τομείς των ελευθεριών μας και των δικαιωμάτων μας.
Δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και θα είμαστε στο έλεος οποιουδήποτε θέλει να μας δυσφημίσει; Νομίζω ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και να θεσμοθετήσουμε. Για παράδειγμα:
1. Να δώσουμε κίνητρα σε όσους διατηρούν μία σταθερή παρουσία στο internet να το κάνουν επώνυμα. Π.χ. να γίνει πολύ πιο εύκολο να έχεις νόμιμα έσοδα από διαφημίσεις στο site/blog σου, κάτι το οποίο προφανώς δεν γίνεται ανώνυμα.
2. Να εξετάσουμε μηχανισμούς (νομικούς και τεχνικούς) μέσα από τους οποίους θα μπορούσε να μειωθεί ή και να εκμηδενιστεί η ζημιά που προκαλείται από ένα δυσφημιστικό σχόλιο, αφού αυτό αποδειχθεί στα δικαστήρια. Αυτό μπορεί να είναι αντικείμενο συμβάσεων με ξένες χώρες ή ακόμη και διαφορετικού χειρισμού από την ελληνική δικαιοσύνη (π.χ. οι υποθέσεις που σχετίζονται με θέματα internet να εκδικάζονται με (ανάλογες) "ταχύτητες internet")
3. Να εξετάσουμε την ευθύνη που έχουν τα ΜΜΕ όταν αναπαράγουν ανυπόστατες και αδιασταύρωτες πληροφορίες, καλυπτόμενα πίσω από το ότι "τις αναφέρουν blogs" -ειδικά σε ένα κοινό που δεν έχει τις γνώσεις και την εμπειρία για να αξιολογήσει την πηγή "blogs".
Θεωρώ ότι θα ήταν μεγάλο λάθος από τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη να προσπαθήσει να λύσει το θέμα με την μέθοδο "άρσης της ανωνυμίας των μπλογκ". Σε κάθε περίπτωση, το θέμα αυτό θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο εκτενούς διαλόγου πριν φτάσουμε σε κάποια σχετική νομοθεσία.
2009-11-18
17 Νοέμβρη (2009)
Παρακολουθούσα χθες το βράδυ τις ανταποκρίσεις από το twitter για τα γεγονότα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της 17 Νοέμβρη... Ανταποκρίσεις για δεκάδες προσαγωγές, για το κέντρο της Θεσσαλονίκης που ήταν ασφυκτικά γεμάτο από χημικά, για το ότι οι αστυνομικές δυνάμεις δεν φέρουν διακριτικά...
Αντιγράφω μερικά, χωρίς χρονική σειρά, από διαφορετικούς ανθρώπους [*], που δίνουν ίσως το κλίμα:
Δεν θα πάρω το μέρος ούτε αυτών που πνίγουν μία πόλη σε χημικά, ούτε αυτών που πνίγονται μόνο από τα χημικά της αστυνομίας, αλλά τα πνευμόνια τους δεν έχουν πρόβλημα τους καπνούς από τα χημικά από τα σκουπίδια που καίγονται στους κάδους. Ούτε των αστυνομικών που δικαιολογούν απόλυτα το παρατσούκλι "μπάτσος" με συμπεριφορές προκλητικές και κατάχρηση εξουσίας, ούτε αυτούς που θεωρούν προκλητική και μόνο την παρουσία της αστυνομίας, δικαιολογώντας έτσι οποιαδήποτε απάντηση σε αυτή την "πρόκληση". Ούτε τις αθρόες και χωρίς στοιχειοθέτηση προσαγωγές, ούτε και αυτούς που με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς στοιχεία και χωρίς διάκριση, απαιτούν την απελευθέρωση όλων όσων συνελήφθησαν. Ούτε τους "μπάτσους", ούτε τους δήθεν επαναστάτες και εξεγερμένους που φωνάζουν εν χορό "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" σε όλους τους αστυνομικούς. Ούτε με αυτούς που κρύβουν το πρόσωπό τους πίσω από κουκούλα και μαντήλι, ούτε από αυτούς που το κρύβουν πίσω από το κράνος και την έλλειψη διακριτικών.
Το κακό είναι ότι οι μεν δικαιολογούν την ύπαρξη και την δράση των δε -και αντίστροφα. Και τα θύματά τους, είναι συχνά όλοι οι υπόλοιποι.
Θύμα τους ήταν η Θεσσαλονίκη χθες με τα επεισόδια που έγιναν.
Θύμα τους και η Αθήνα με τα επεισόδια που δεν έγιναν. Αντιγράφω από το endea neos:
Θύμα τους ήταν και ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, που για όποιον δεν θυμάται, δεν ήταν ούτε μπάτσος, ούτε χρυσαυγίτης, ούτε αναρχικός, ούτε επαναστάτης, ούτε μπαχαλάκιας, αλλά ένα παιδί που ζούσε την χαρά μίας εξόδου για ποτό με τους φίλους του.
Για εμένα, δύο είναι τα στρατόπεδα. Από την μία αυτοί που επιζητούν την σύγκρουση, οξύνουν τα πνεύματα, δικαιολογούν τις βίαιες αντιδράσεις, δίνουν δικαιολογία ύπαρξης σε μπαχαλάκιδες, μπάτσους, τρομοκράτες, δυνάμεις καταστολής και λαβές για καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων. Και από την άλλη, όσοι θέλουν την κοινωνική ειρήνη μέσα στην οποία μπορεί να υπάρχει ευνομία, ελευθερία λόγου, δημοκρατία. Είμαι με τους δεύτερους.
Γνωρίζω ότι είναι θέμα ευαίσθητο. Είναι θέμα που πονάει την ελληνική κοινωνία. Αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, τα σχόλια είναι ευπρόσδεκτα.
--
[*] Τα twitts είναι από τους asteris, sotiriskoukios, Basilakis, Cyberela, tsimitakis, ανακατεμένα και χωρίς σειρά. Δεν έχει σημασία ποιος είπε το καθένα. Αναφέρω τα ονόματα απλά ως attribution.
Αντιγράφω μερικά, χωρίς χρονική σειρά, από διαφορετικούς ανθρώπους [*], που δίνουν ίσως το κλίμα:
- Από @teacherdude: τα δακρυγόνα πέφτουν μέσα στο κτίριο του Πολυτεχνείου, σπάζοντας τζάμια του κτιρίου, οι φοιτητές δε μπορούν να αποχωρήσουνΔεν έγραψα τίποτα, δεν σχολίασα, διότι δεν μπορώ να πάρω το μέρος κανενός.
- Και δηλαδή τι σκατά να βάλω στα μούτρα για να μην πεθάνω απ'το βήχα βγαίνοντας απ'το σπίτι αν όχι μαντήλι; Θα με συλλάβουν για κουκουλοφόρο;
- RT @ZlatkoGR "βγήκα 15'' στο μπαλκόνι & άρχισα πάλι να δακρύζω. Είναι ξανά όπως όταν γυρνούσαμε πριν 2.30-3 ώρες" Κι εγώ.
- @asteris μα τα μπαχαλα ειναι μεσα .. τωρα απο κινητο μεσα στο πολυτεχνειο...και φυσικα δεν μπορουν να βγουν και οι φοιτητες...
- απο πολυτεχνειο σημερα Θεσσαλονικη.. @koukiosjunior για να βγει απο την σχολη "ντυθηκε" μπαχαλο .. κουκουλα και μαντηλι.. κλπ
- τα μπαχαλα μπηκαν στην σχολη και τα ΜΑΤ απεναντι κοιτουσαν... τα δακρυγονα χαος και για να βγει, τηλεφωνο φιλο μπαχαλο για να τον "περασει"
- @gkarageorge Κάτσε βρε Γιώργο, γουστάρει κανείς από τους πολίτες να παίρνει τζούρες δακρυγόνου ή να εξευτελίζεται σε μία αστυνομική έρευνα;
- Δεν ξέρω τι έγινε αλλά αυτή η υπόθεση με την αστυνομία να ξεφυτρώνει παντού, να ακολουθεί προκλητικά το ειρηνικό μπλόκ των αναρχικών σημερα
- @Cyberela Άμαχος πληθυσμός δεν είναι αυτός που καίει Σκουπιδοντενεκές και πετάει πέτρες νομίζω.
- @cyberela @apas @asteris Πέρυσι έφαγα στα μούτρα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί βοηθούσα φίλο που έφαγε πέτρα από έναν μαλάκα στις πορίες
Δεν θα πάρω το μέρος ούτε αυτών που πνίγουν μία πόλη σε χημικά, ούτε αυτών που πνίγονται μόνο από τα χημικά της αστυνομίας, αλλά τα πνευμόνια τους δεν έχουν πρόβλημα τους καπνούς από τα χημικά από τα σκουπίδια που καίγονται στους κάδους. Ούτε των αστυνομικών που δικαιολογούν απόλυτα το παρατσούκλι "μπάτσος" με συμπεριφορές προκλητικές και κατάχρηση εξουσίας, ούτε αυτούς που θεωρούν προκλητική και μόνο την παρουσία της αστυνομίας, δικαιολογώντας έτσι οποιαδήποτε απάντηση σε αυτή την "πρόκληση". Ούτε τις αθρόες και χωρίς στοιχειοθέτηση προσαγωγές, ούτε και αυτούς που με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς στοιχεία και χωρίς διάκριση, απαιτούν την απελευθέρωση όλων όσων συνελήφθησαν. Ούτε τους "μπάτσους", ούτε τους δήθεν επαναστάτες και εξεγερμένους που φωνάζουν εν χορό "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" σε όλους τους αστυνομικούς. Ούτε με αυτούς που κρύβουν το πρόσωπό τους πίσω από κουκούλα και μαντήλι, ούτε από αυτούς που το κρύβουν πίσω από το κράνος και την έλλειψη διακριτικών.
Το κακό είναι ότι οι μεν δικαιολογούν την ύπαρξη και την δράση των δε -και αντίστροφα. Και τα θύματά τους, είναι συχνά όλοι οι υπόλοιποι.
Θύμα τους ήταν η Θεσσαλονίκη χθες με τα επεισόδια που έγιναν.
Θύμα τους και η Αθήνα με τα επεισόδια που δεν έγιναν. Αντιγράφω από το endea neos:
Το κύριο κοινωνικό και πολιτικό γεγονός φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, ήταν για άλλη μια φορά οι έρημοι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας. Οι κλειστοί σταθμοί του Μετρό την ώρα της πορείας. Ο φόβος και ο γρήγορος βηματισμός των περαστικών. Τα κλειστά μαγαζιά σε δρόμους κοντά στο Πολυτεχνείο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, που και εφέτος, έφυγαν νωρίς από τις δουλειές τους...
Το κύριο κοινωνικό και πολιτικό γεγονός των τελευταίων ετών, την ημέρα της πορείας του Πολυτεχνείου, είναι ο φόβος... Ο φόβος του κόσμου για πιθανά βίαια επεισόδια. Κατά τη διάρκεια μιας κορυφαίας ημέρας μνήμης, εξέγερσης, αντίστασης και θυσίας. Για ψωμί, για παιδεία, για ελευθερία...
Θύμα τους ήταν και ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, που για όποιον δεν θυμάται, δεν ήταν ούτε μπάτσος, ούτε χρυσαυγίτης, ούτε αναρχικός, ούτε επαναστάτης, ούτε μπαχαλάκιας, αλλά ένα παιδί που ζούσε την χαρά μίας εξόδου για ποτό με τους φίλους του.
Για εμένα, δύο είναι τα στρατόπεδα. Από την μία αυτοί που επιζητούν την σύγκρουση, οξύνουν τα πνεύματα, δικαιολογούν τις βίαιες αντιδράσεις, δίνουν δικαιολογία ύπαρξης σε μπαχαλάκιδες, μπάτσους, τρομοκράτες, δυνάμεις καταστολής και λαβές για καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων. Και από την άλλη, όσοι θέλουν την κοινωνική ειρήνη μέσα στην οποία μπορεί να υπάρχει ευνομία, ελευθερία λόγου, δημοκρατία. Είμαι με τους δεύτερους.
Γνωρίζω ότι είναι θέμα ευαίσθητο. Είναι θέμα που πονάει την ελληνική κοινωνία. Αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, τα σχόλια είναι ευπρόσδεκτα.
--
[*] Τα twitts είναι από τους asteris, sotiriskoukios, Basilakis, Cyberela, tsimitakis, ανακατεμένα και χωρίς σειρά. Δεν έχει σημασία ποιος είπε το καθένα. Αναφέρω τα ονόματα απλά ως attribution.
2009-11-16
"Γιώργο προχώρα, άλλαξέ τα όλα. *"
Το 2004, το σύνθημα που συνόδεψε την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρεία του ΠΑΣΟΚ ήταν "Γιώργο προχώρα, άλλαξέ τα όλα *" -ναι το σύνθημα είχε ένα σιωπηλό αστερίσκο που συνοδευόταν από υποσημείωση: "ξεκίνα όμως από τους άλλους, όχι από εμένα".
Η αλλαγή που ζητούσαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν έγινε βέβαια την επόμενη μέρα, και ένας από τους λόγους ήταν ότι ο νεοεκλεγής τότε πρόεδρος ήρθε αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους αστερίσκους. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια, πολλές μικρές και μεγάλες μάχες, αλλά τα κατάφερε: ανέδειξε νέα πρόσωπα, καθιέρωσε νέες διαδικασίες, νέες πολιτικές πρακτικές, ήρθε σε ρήξη με μικρά και μεγάλα συμφέροντα, ανέδειξε νέες ιδέες. Διαμόρφωσε ένα ΠΑΣΟΚ για το οποίο οι υποστηρικτές του είναι περήφανοι και από το οποίο περιμένουν πολλά ακόμη και πολίτες που δεν το ψήφισαν.
Πιστεύω ότι μία παρόμοια κατάσταση αντιμετωπίζει και σήμερα ως πρωθυπουργός. Όλοι βλέπουμε το αδιέξοδο, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν βρισκόμαστε μόνο σε άσχημη κατάσταση, αλλά και ότι η δυναμική είναι εις βάρος μας (στην οικονομία, στην πολιτική, στους θεσμούς, στην κοινωνική συνοχή, σε όλα) και ότι, αν δεν αλλάξουν πολλά, κάθε μέρα τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Και του ζητάμε να τα αλλάξει -αλλά βάζουμε και πάλι τον σιωπηλό αστερίσκο, "να αλλάξει όλα τα στραβά, εκτός από αυτά που μας βολεύουν".
Αξιοκρατία στις προσλήψεις στο Δημόσιο, αλλά και να μονιμοποιηθούν όσοι βρίσκονται σε αυτό με stage, εις βάρος όλων όσων περιμένουν να προσληφθούν ή να δώσουν ΑΣΕΠ. Πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά χωρίς να δηλώνουμε την πραγματική αξία ενός ακινήτου όταν το αγοράζουμε ή χωρίς να θιγούν τα φορολογικά προνόμια συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων. Ανταγωνιστικότητα στην οικονομία, αλλά να μην ανοίξουν κλειστά επαγγέλματα. Ανθρώπινες πόλεις με πεζοδρόμια στα οποία μπορούν να περπατάνε οι πεζοί, αλλά εμάς να μην μας γράφουν όταν παρκάρουμε σε αυτά, γιατί έχουμε πολύ καλό λόγο ή γιατί δεν έχουμε αυτοκίνητο, αλλά μηχανή. Ποιότητα στην Παιδεία, αλλά χωρίς να θιγούν όλοι αυτοί οι ετερόκλητοι παράγοντες που βολεύονται με το υπάρχον σύστημα. Με λίγα λόγια, όλα αυτά που περιγράφονται με την τόσο συνηθισμένη φράση "ας φτιάξουν όλα τα άλλα, και μετά να έρθουν να μου πούνε..."
Μοιάζει αδύνατο, αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρει. Θα γίνουν λάθη στον δρόμο -λάθη κάνουν μόνο όσοι προσπαθούν. Θα πρέπει οι αλλαγές αυτές να γίνουν σε ένα εχθρικό οικονομικό περιβάλλον -η γιγάντωση του ελλείμματος τα τελευταία χρόνια είναι μόνο ένα από τα πολλά προβλήματα. Θα υπάρξει δυσπιστία -το έλλειμμα εμπιστοσύνης της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα πάντα είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα περίεργο τρόπο να κερδίζει μάχες και τον έχω παρατηρήσει να το κάνει ξανά και ξανά: αθόρυβα. Παρακολουθείς, δεν βλέπεις πώς θα μπορούσε να κερδίσει, σχολιάζεις τα λάθη του, ξεχνιέσαι, κοιτάς μετά από λίγο και η μάχη έχει λήξει θριαμβευτικά υπέρ του.
Είμαι αισιόδοξος, διότι βλέπω, ότι σε μόνο 40 μέρες έχει ξεκινήσει να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, ότι το "πολιτικό κόστος" έχει πάψει να είναι το κυρίαρχο μέγεθος για την χάραξη πολιτικής, ότι έχει αναδείξει νέα πρόσωπα, ότι η πολιτική ζωή έχει εμπλουτιστεί με νέες ιδέες και όρους, ότι κάτι γίνεται επιτέλους. Υποψιάζομαι ότι κοιτώντας προς τα πίσω σε μερικούς μήνες ή μερικά χρόνια, θα δούμε και πάλι ότι έχει κερδίσει μάχες που δεν θα περίμενε κανείς.
Η αλλαγή που ζητούσαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν έγινε βέβαια την επόμενη μέρα, και ένας από τους λόγους ήταν ότι ο νεοεκλεγής τότε πρόεδρος ήρθε αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους αστερίσκους. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια, πολλές μικρές και μεγάλες μάχες, αλλά τα κατάφερε: ανέδειξε νέα πρόσωπα, καθιέρωσε νέες διαδικασίες, νέες πολιτικές πρακτικές, ήρθε σε ρήξη με μικρά και μεγάλα συμφέροντα, ανέδειξε νέες ιδέες. Διαμόρφωσε ένα ΠΑΣΟΚ για το οποίο οι υποστηρικτές του είναι περήφανοι και από το οποίο περιμένουν πολλά ακόμη και πολίτες που δεν το ψήφισαν.
Πιστεύω ότι μία παρόμοια κατάσταση αντιμετωπίζει και σήμερα ως πρωθυπουργός. Όλοι βλέπουμε το αδιέξοδο, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν βρισκόμαστε μόνο σε άσχημη κατάσταση, αλλά και ότι η δυναμική είναι εις βάρος μας (στην οικονομία, στην πολιτική, στους θεσμούς, στην κοινωνική συνοχή, σε όλα) και ότι, αν δεν αλλάξουν πολλά, κάθε μέρα τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Και του ζητάμε να τα αλλάξει -αλλά βάζουμε και πάλι τον σιωπηλό αστερίσκο, "να αλλάξει όλα τα στραβά, εκτός από αυτά που μας βολεύουν".
Αξιοκρατία στις προσλήψεις στο Δημόσιο, αλλά και να μονιμοποιηθούν όσοι βρίσκονται σε αυτό με stage, εις βάρος όλων όσων περιμένουν να προσληφθούν ή να δώσουν ΑΣΕΠ. Πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά χωρίς να δηλώνουμε την πραγματική αξία ενός ακινήτου όταν το αγοράζουμε ή χωρίς να θιγούν τα φορολογικά προνόμια συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων. Ανταγωνιστικότητα στην οικονομία, αλλά να μην ανοίξουν κλειστά επαγγέλματα. Ανθρώπινες πόλεις με πεζοδρόμια στα οποία μπορούν να περπατάνε οι πεζοί, αλλά εμάς να μην μας γράφουν όταν παρκάρουμε σε αυτά, γιατί έχουμε πολύ καλό λόγο ή γιατί δεν έχουμε αυτοκίνητο, αλλά μηχανή. Ποιότητα στην Παιδεία, αλλά χωρίς να θιγούν όλοι αυτοί οι ετερόκλητοι παράγοντες που βολεύονται με το υπάρχον σύστημα. Με λίγα λόγια, όλα αυτά που περιγράφονται με την τόσο συνηθισμένη φράση "ας φτιάξουν όλα τα άλλα, και μετά να έρθουν να μου πούνε..."
Μοιάζει αδύνατο, αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρει. Θα γίνουν λάθη στον δρόμο -λάθη κάνουν μόνο όσοι προσπαθούν. Θα πρέπει οι αλλαγές αυτές να γίνουν σε ένα εχθρικό οικονομικό περιβάλλον -η γιγάντωση του ελλείμματος τα τελευταία χρόνια είναι μόνο ένα από τα πολλά προβλήματα. Θα υπάρξει δυσπιστία -το έλλειμμα εμπιστοσύνης της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα πάντα είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα περίεργο τρόπο να κερδίζει μάχες και τον έχω παρατηρήσει να το κάνει ξανά και ξανά: αθόρυβα. Παρακολουθείς, δεν βλέπεις πώς θα μπορούσε να κερδίσει, σχολιάζεις τα λάθη του, ξεχνιέσαι, κοιτάς μετά από λίγο και η μάχη έχει λήξει θριαμβευτικά υπέρ του.
Είμαι αισιόδοξος, διότι βλέπω, ότι σε μόνο 40 μέρες έχει ξεκινήσει να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, ότι το "πολιτικό κόστος" έχει πάψει να είναι το κυρίαρχο μέγεθος για την χάραξη πολιτικής, ότι έχει αναδείξει νέα πρόσωπα, ότι η πολιτική ζωή έχει εμπλουτιστεί με νέες ιδέες και όρους, ότι κάτι γίνεται επιτέλους. Υποψιάζομαι ότι κοιτώντας προς τα πίσω σε μερικούς μήνες ή μερικά χρόνια, θα δούμε και πάλι ότι έχει κερδίσει μάχες που δεν θα περίμενε κανείς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)